‘Ons en hulle’

In baie gemeenskappe waarbinne die kerk lewe, loop die spanning deesdae hoog. Dat huise op plekke afgebrand word en winkels geplunder word, is ’n verskriklike simp­toom van ’n diepliggende wantroue en vervreemding tussen “ons” en “hulle”.

Die evangelie is duidelik oor die rol van gelowiges in sulke situasies. Ons opdrag is om vir versoening te werk, om grense oor te steek met praktiese dade van liefde, om reg te laat geskied aan almal wat betrokke is, om sodoende heling te bring.

Jesus sê mos in die Bergrede: “Geseënd is dié wat honger en dors na wat reg is.” En: “Geseënd is die vredemakers.”

Dit is nie maklike werk nie. Dit vra dat ’n mens jou trots in jou sak steek en dat jy die minste moet wees.

Jesus sê mos dat as jy besef jou broer het iets teen jou, moet jy jou gawe laat staan en eers gaan vrede maak. Dan kan jy teruggaan om jou gawe te bring.

Baie gemeentes doen reeds op verskillende maniere sulke versoeningswerk, maar baie meer daarvan is nodig.

Daarom is die geleentheid wat nou ontstaan het dat gemeentes, ringe en sinodes van die NG Kerk en die Ver­enigende Gereformeerde Kerk van grondvlak af kan begin verenig, iets wat aangegryp behoort te word.

Dis ’n manier om weg te beweeg van “ons” en “hulle” af na ’n groter “ons” toe.

As ons in ons gemeenskappe aanhou dink en praat van “ons” en “hulle”, van “ons” teenoor “hulle”, moet ons nie verbaas wees as huise en winkels en dorpe in vlamme opgaan nie.

Slegs as ons kan begin dink en werk in terme van ’n groter “ons”, waar almal mekaar dien, soos dit in die Ko­ninkryk van God behoort te gebeur, kan ons na ’n beter toe­koms uitsien.