Die Liefdesargument

Ds Marcel Vosloo van die Strand skryf:

Die voorstaanders van gay verhoudinge se uitgangspunt is dat hulle standpunt liefde teenoor persone met dieselfdegeslag oriëntasie toon. Indien die Oorsprong van liefde (1 Johannes 4:8) homoseksuele dade verbied en  as “’n afstootlike sonde/’n afskuwelike sonde” aanwys, behoort ons sekerlik twee keer te dink voordat ons lynreg ‘n ander uitspraak hieromtrent maak.

In e-Kerkbode van 29 November 2016 vertel ‘n anonieme predikant dat hy op die ouderdom van 7 homoseksueel gemolesteer is. Dit het veroorsaak dat hy in ‘n lewenslange worsteling betrokke geraak het rondom sy seksuele oriëntasie. Ek is so dankbaar vir sulke erkennings. (So tussen hakies. Hy eindig sy brief met “En intussen sal ek die haters liefhê, want dit is ook die evangelie.” Om van die uitgangspunt uit te gaan dat persone wie die Skrif anders interpreteer “haters” is, is volgens die Evangelie veroordelend en liefdeloos.)

Navorsing toon dat seuns wat seksueel gemolesteer is, 4 tot 7 keer meer in selfdegeslagverhoudinge belangstel – 65% van die slagoffers meld dat dit ‘n uitwerking gehad het op hul seksuele identiteit (Bolton, Morris en MacEachron). Is dit reg dat Christene hulle blind hou vir feite soos hierdie? Vir gebeure wat hoogs traumatiese gevolge vir kinders tot gevolg het? Is dit liefde wanneer  die kerk ouers nie waarsku oor die moontlike uitwerking van homoseksuele molestering op hul kinders se geslagsoriëntasie nie?

Tydens ‘n besoek van my aan ‘n moeder wat ‘n paar maande tevore haar volwasse homoseksuele seun aan die dood afgestaan het, sê sy die volgende “Ai, hy was so ou pragtige seuntjie, selfs mooier as sy sussie, ek het  kleintyd altyd vir hom rokkies aangetrek en sy ou gesiggie opgemaak…” Ja, opvoeding is ‘n baie sensitiewe saak en om ’n ouer te wees, beteken jy gaan foute maak. Maar wat is die rol van die kerk hier? Moet ons vir ouers sê dat elke faset van die leiding wat jy aan jou kind in gee, gaan ’n uitwerking op die totaliteit van sy lewe hê?

Is dit volgens God se wil dat ons ons kinders sal grootmaak om die geslagsoriëntasie te aanvaar waarmee hulle fisiologies gebore is? Of moet ons ons kinders so grootmaak soos die LGBTi groep nou oorsee agiteer – as onsydig – totdat  die kind self later besluit watter geslag hulle wil wees? In watter mate neem ons kennis van a) die stryd/hartseer daarvan om oortuig te wees dat jy psigies anders is as wie jy fisies is; en b) om anders as die meerderheid van die bevolking, ‘n seksuele verhouding met jou eie geslag te begeer?

Navorsing het aangetoon die afwesige vader, ’n swak verhouding met die vader, oorbeskerming van seuns en egskeiding van die ouers tot ‘n baie hoër voorkoms van selfdegeslag verhoudinge lei. Sal die kerk dit ignoreer? Is dit liefde in aksie om hier voorkomend op te tree – om die waarde van ‘n stabiele huwelik en, in besonder, die vader se rol in die gesinslewe uit te lig? Is dit reg volgens die Woord se liefdeseis, of is dit ‘n betoning van liefde deur hieroor te swyg?