Onthullings

Die een publikasie na die ander onthul die stand van morele verval in die staatsdiens van Suid-Afrika. Die bekendste hiervan is The President’s keepers van Jacques Pauw. Selfs mense in die regering is verras, maar nie heeltemal verbaas oor wat die boek onthul nie. So is daar ook die boek van Pieter-Louis Myburgh, The Republic of Gupta: A story of state capture, openbarend van ’n patologiese sug na meer en meer geld en mag en vryheid om die staat te beroof.

Die gevolge van leierskap wat nie gefokus is op die beste belange van die land nie, word gesien in die Suid-Afrikaanse Lugdiens, Eskom, Prasa, die SAUK, staats­departemente soos Sosiale Ontwikkeling en talle ander.

Die gebrek aan morele leierskap kring uit tot in die verste uithoeke van die samelewing. Verskeie sosiale euwels soos die hoë moordsyfer, insluitende plaas­moor­de, misdaad, gesondheidskrisisse, waaronder die Esidimeni-gesondheidsramp, MIV/Vigs-ramp, tuber­kulosesterftes en malariabesmetting is byna die direkte gevolge van leierskap wat nie meer verantwoordbaar­heid opeis nie. Omdat die leiers nie meer self ver­­ant­woordbaar wil en kan wees nie. Dissipline is immers die grondreël vir staatsdienste se goeie funksione­ring.

Die onthullings in dié boeke dui op ’n grootskaalse verval in morele, administratiewe en finansiële dissi­pli­ne. Telkens word sogenaamde nuwe beleide ont­werp om ’n antwoord te bied op die krisis waarin ons ingelei is.

Die nuutste is die vernietiging van sogenaamde “white monopoly capital”. Die meeste mense in Suid-Afrika sal saamstem dat diegene wat oor die kapitaal van ons land beskik, verteenwoordigend moet wees van die totale bevolking van Suid-Afrika. Gelukkig is daar reeds groot verbetering in die verspreiding van rykdom in die land. Maar retoriek wat maar net ’n gemeenskaplike vyand probeer vind om interne proble­me mee te verdoesel, los niks op nie.

Daar is ’n ander gemene deler in al hierdie beleide: sentralisering en staatsbeheer. Ons sien dit nou weer in die voorgestelde nuwe skolewet. Ons sien dit ook in die feit dat die staat landbougrond koop, maar dit ­nooit oordra aan nuwe eienaars nie. Dit bly in staatsbesit. Ons sien dit in beleide waarin die samewerking tussen publieke en privaat instellings getermineer is in onderwys, gesondheidsorg, welsynsdienste, die ver­skaf­fing van energie en op vele meer terreine. Daar­teen­oor is konsultasie, samewerking en ooreenkomste tus­sen die staat en dienswilliges in die beste belang van Suid-Afrika.

Ons het nou nuwe politieke leiers nodig wie se morele kompas ’n ware Noord gevind het en beleid uitdink waarmee alle Suid-Afrikaners se belange gedien word. Die armes s’n en die rykes s’n, die voorheen be­na­deeldes s’n en dié wat tans werk verskaf en voedsel produseer.

Hierdie politieke leiers het dan die steun van die breë massa welwillende Suid-Afrikaners nodig wat nie net in eie belang optree nie, maar dit ook goed bedoel met mense van ander oortuigings, kulturele gewoon­tes, tale en geloofsoortuigings. Dis mense wat bekommerd is oor al Suid-Afrika se kinders, al ons land se vroue, al ons land se siek mense, almal se toegang tot die ekonomie, almal se geleerdheid.

Die NG Kerk posisioneer ons binne hierdie groep van welwillende mense wat in ’n versoende verhou­ding met ander leef, wat geregtigheid vir mekaar najaag, wat sorg dra vir vreemdelinge se welstand, wat goeie onderwys vir alle kinders beding, wat alle kin­ders wil skoolgereed maak, wat aan honderde duisende men­se wat nie lidmate van die kerk is nie, maatskaplike dienste lewer, wat hande vat met NRO’s en plaaslike regerings teen geweld en verval.

Frans Cronje skryf in sy boek ’n Tydsreisigersgids vir Suid-Afrika in 2030, dat die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge se navorsing in 2016 aan­gedui het dat die groep welwillende mense in Suid-Afri­ka by verre die meerderheid is en dat rassisme glad nie so ’n groot faktor is as wat politici wil voorgee nie.

Die NG Kerk doen baie van ons publieke getuienis deur die SA Raad van Kerke (SARK). Die SARK se South Africa We Pray For-veldtog fokus op vyf aksies: genesing en versoening, armoede en ongelykheid, eko­nomiese transformasie, die herstel van familie­ban­de en die ankering van ons land se demokrasie.

In die komende jaar gaan daar onder leiding van die SARK uitgebreide konsultasies plaasvind waarin re­­geringslui, nie-regeringsorganisasies en kerke betrek word om op al hierdie terreine beleid te vorm wat ge­skoei is op gesonde morele grondbeginsels. Die kerk moet in die lig van die reuse morele vakuum in Suid-Afrika, nou leiding gee. Die vertroue in politici en ander rolspelers is nou net te laag.

Die grootste onthulling van alle tye bly egter onge­twyfeld dat die Jesus-kind die Seun van God is. Ons gaan in die komende Adventstyd weer oor hierdie ont­hul­ling besin. Dit het die gang van die geskiedenis ra­di­kaal beïnvloed. Die bevrydende krag van die evange­lie het mense die lig laat sien en telkens laat uitbreek on­der magsmisbruik en vergryp. Mag die Kersfees wat kom ons almal weer laat verstaan wat die genade van God vir ons en vir ander beteken. En mag hierdie ont­hul­­lende boodskap aan ons nuwe verbeelding gee vir die moontlikhede van 2018.

Ds Nelis Janse van Rensburg is die voorsitter van die Algemene Sinodale Moderamen.