Lourens Bosman

‘Volg my voorbeeld’

“Volg my voorbeeld, soos ek die voorbeeld van Christus volg.”

Hierdie is nie woorde wat mens ligtelik sê nie. Dit voel amper arrogant. Tog is hierdie beginsel onverhandelbaar vir enige geestelike leierskap en nog meer so as ons praat oor leierskap wat ’n gemeente terugneem na sy gestuurde roeping.

Die voorbeeld van die dominee en die ander leiers trek die gemeente vorentoe. Sonder leiers wat die
koers aandui en die pas aangee, sak die meeste mense terug in ’n gemaksone waar dit primêr gaan oor hulle eie geestelike belewenis, hulle eie geestelike groei en hulle eie behoeftes. Nie dat hierdie dinge onbelangrik is nie, maar ons verstaan tog al duideliker dat dit nie ’n doel insigself is nie. Dit vorm die basis vanwaar gemeentelede na die wêreld beweeg.

Daarom is ’n gemeente se leierskap ook nie bedoel om ’n demokrasie te wees nie. In ’n demokrasie gaan dit oor die stem van die volk, en die volk soek gewoonlik hulle eie voordeel. Gestuurde leiers, daarenteen, neem mense saam op die pad wat Jesus vir ons aandui. En dit is nie ’n pad waar eie gerief en voordeel eerste kom nie.

Wanneer Paulus die gemeente in Korinte oproep om sy voorbeeld te volg soos hy die voorbeeld van Christus volg, gaan dit nie vir hom oor abstrakte moraliteit nie, maar oor ’n leefstyl wat daarop gerig is dat ander mense gered kan word. Hy sê: “Maak soos ek: Ek probeer om almal in alles tegemoet te kom. Ek soek nie my eie belang nie maar dié van baie ander, sodat hulle gered kan word. Volg my voorbeeld, soos ek die voorbeeld van Christus volg.”

Ons weet dat die voorbeeld van die leiers, en veral die predikant, deurslaggewend is om ’n gemeente te begelei van ’n selfgerigte na ’n gestuurde gemeente. Men­se kan eenvoudig baie beter sien as wat hulle kan hoor. Lidmate weet dat die gestuurde roeping werklik hulle gemeente se erns is as hulle sien die leiers leef dit uit.

Om Jesus se voorbeeld te volg, gaan oor ’n hele klomp dinge. Die goue draad wat egter deur alles loop, is sy besorgdheid oor mense en om mense te red. Daarvoor gee Hy sy goddelike voorregte prys, Hy word ’n mens, Hy neem die gestalte van ’n slaaf aan en gee uiteindelik sy lewe.

Sulke selfprysgawe is nie iets wat natuurlik vir mense kom nie. Voor ’n gemeente dit sal begin doen, moet hulle dit sien gebeur in die lewe van diegene wat voorloop.

Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

Jesus steek die grense oor

As ’n mens die evangelies lees, word daar kort-kort ’n plek se naam genoem. Jesus reis na allerhande plekke. Gaan kyk net ’n bietjie na ’n kaart: Ons vind Jesus in klein dorpies soos Nasaret, in groot dorpe soos Kapernaum en die hoofstad Jerusalem. Ons vind Hom ook in dorpe buite die grense van Joodse gebied – in dorpe soos Sesarea-Filippi, Tirus en Sidon, Betsaida en Gadara.

Net in hierdie lys name is daar reeds ’n sterk teologiese boodskap: God het nie net die Jode in die oog nie, maar die wêreld. Toe Jesus uiteindelik die apostels uitstuur met die opdrag om sy getuies te wees in Jerusalem, Judea, Samaria en tot aan die uithoeke van die wêreld, het hulle geweet om Hom ernstig te neem. Hulle het Hom dit immers self sien doen.

Hulle het verder gesien dat om Jesus te volg, vat jou ook oor ander soort grense: die onsigbare grense soos dié van klas, taal, volk, ras en geslag. Daarom was dit van meet af aan deel van die lewe van Christene om ook oor hierdie soort grense te gaan. Dikwels is hierdie onsigbare grense tussen mense en groepe sterker as landsgrense.

Gemeentes wat hulle roeping as gestuurdes ernstig opneem, neem Jesus se manier van doen ernstig op. Leiers wat Jesus volg, weet dat Hy ons oor grense lei na plekke en mense waar ons nie vanself sou kom nie. Een van die uitstaande gewoontes van gestuurde gemeentes is om oor grense te gaan.

In Suider-Afrika is ons bevoorreg dat die grense meestal sommer naby ons lê. Jy hoef nie ver te reis om by mense te kom wat anders is as jy nie. ’n Mens moet jou dit ook afvra: Watter geloofwaardigheid is daarin om halfpad om die wêreld te reis as jy nie eens oor die grense in jou eie omgewing gaan nie?

Dit is ook belangrik om hieraan te dink as ’n “gewoonte”. Gestuurde mense en gestuurde gemeentes het die gewoonte om oor grense te gaan. Hulle doen dit gereeld georganiseerd maar ook as ’n dag-tot-dag gewoonte waar hulle met mense te doen kry wat anders is as hulleself. Die krag van die vroeë kerk se getuienis het daarin gelê dat die gewone mense, in hulle eie dorpe, as ’n gewoonte, oor grense gegaan het met God se liefde. Dit is ook vandag die krag van gemeentes wat erns maak met hulle identiteit as gestuur­des.

Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

Gelowig, gehoorsaam en dapper

Watter soort leiers het ’n kerk nodig om sy gestuurde roeping uit te leef? Iets wat in ons kerk se eie navorsing na vore gekom het, is die drietal van geloof, gehoorsaamheid en dapperheid. Hierdie drie kom meestal voor by leiers en gemeentes wat erns maak met hulle roeping en wat ’n verskil in die wêreld maak.

“Gelowig” in hierdie konteks beteken dat jy God se beloftes ernstig neem, dat jy Jesus glo as Hy sê: “Nee, beywer julle allereers vir die koninkryk van God en vir die wil van God, dan sal Hy julle ook al hierdie dinge gee.”

Geloof beteken om jou vertroue op God te plaas: vir die ewigheid en vir die hede. Baie leiers brand uit omdat hulle begin dink alles hang van hulle af. Gelowige leiers werk hard en doelgerig maar met die verwagting dat God baie meer doen as wat ons kan droom.

Gelowig beteken ook dat ons vertrou dat God goed is en dat jy dit daarom kan waag om gehoorsaam te wees. Gehoorsame leiers plaas hulleself onder die gesag van God, nie uit dwang nie, maar met die diep oortuiging dat God se wil vir hulleself en vir die kerk ’n goeie wil is.

Ons moet nooit ons natuurlike geneigdheid om ons eie gerief en ons eie voordeel te bevorder, onderskat nie. Dit gebeur so maklik in gemeentes. Ons instink is maar om ons eie mense te dien en om die gemeente se voortbestaan te verseker. Vir ’n gemeente se leierskap om gehoorsaam te wees wanneer dit selfopoffering vra, is nie so maklik nie.

Ek weet van geen gemeente wat eksplisiet sal sê: “Ons bestaan ter wille van onsself” nie. Ons weet ons bestaan vir God en vir die roeping wat Hy ons gee. Maar wanneer hierdie roeping selfopoffering vra, word gehoorsaamheid ’n daad van vertroue: vertroue dat God goed is en dat sy wil ’n goeie wil is. 

En dan ook dapperheid. Gestuurde mense gaan oor grense na mense en plekke waar hulle nie vanself sou kom nie. Gestuurde gemeentes maak hulle deure oop en betoon gasvryheid teenoor mense wat anders is as hulleself. Dit vra dapperheid om die sekuriteit van die bekende te verlaat.

Die geloof, gehoorsaamheid en dapperheid van gestuurde mense en gemeentes is ineengevleg. Gehoorsaamheid word gebore uit geloof, dapperheid uit gehoorsaamheid én geloof. En dit alles kom voort uit ’n diep liefde en verbondenheid aan God self.

▶ Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

In diens van die Koning

Die koninklike troue van Harry en Megan verlede week het ons herinner aan konings en koninkryke en wat daarmee gepaard gaan. Maar eintlik weet ons niks van hoe dinge in ’n regte koninkryk werk nie. Die Britte, met al die glans en seremonie, is ook maar net ’n konstitusionele monargie waar al die mag by die verkose leiers lê. En hulle is, soos die Engelse term onderstreep: “public servants”. Die leiers is in diens van die volk wat hulle verkies het.

Wanneer Jesus begin preek en die opdrag waarmee hy die kerk uitstuur, is die boodskap van die koninkryk van God. Die koninkryk kom orals waar die heer-skappy van God deurbreek op aarde. Die gebed wat Jesus vir ons leer om te bid, sê wat moet eerste op ons agenda wees: dat God se Naam geheilig word, dat sy koninkryk kom en dat sy wil op aarde sal geskied.

Daar is geen onduidelikheid hier nie: God is nie ’n “public servant” nie, God is ’n “sovereign”. God is nie in ons diens nie, ons is diens in van sý heerskappy, die heiliging van sý Naam en om sý wil op aarde te doen.

Daarby moet ons sê: Die koninkryk van God is kruisvormig. Jesus se woorde, sy voorbeeld en, bo alles, sy kruisdood laat ons sien watter soort Koning ons dien en vir watter soort koninkryk ons bid en werk. Dit is ’n koninkryk waar liefde en diens en selfopoffering voorop staan. Dit is ’n koninkryk waar dit die soewereine Koning se wil is dat ons sal omgee vir die wêreld en vir die mense daarin soos wat die Koning self omgee.

Die evangelie van die koninkryk van God beteken dat God die hele werklikheid red en heelmaak. Ons word geroep om hierdie goeie nuus te deel en daaraan mee te werk. Gemeentes wat hulle roeping ernstig opneem, verstaan dat God se koninkryk groter is as die kerk.

Die koninkryk kom waar mense die Here leer ken as hulle Verlosser, maar dit kom ook as mense skoon water het om te drink, as daar goeie mediese sorg is, as meisies goeie skoolonderrig kry of as kleuters skool-gereed gemaak word.

Dit is ’n trotse gereformeerde tradisie dat die kerk deelneem aan die koms van God se koninkryk, in mense se harte en ook in die wêreld. “In diens van die Koning” beteken ook in diens van die wêreld wat Hy liefhet.

▶ Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

Die kerk keer terug na normaal

In ons gesprekke oor wat dit beteken om ’n gestuurde kerk te wees, praat ons dikwels oor die kwessie van moeilike woorde en hoe dit mense vervreem. Vreemde woorde waaroor mense onseker is, is woorde wat vervreem. Een van hierdie woorde is “missionaal” en om te praat van ’n missionale kerk. Ek probeer om dit so min as moontlik te gebruik.

Ek wens in elk geval dat dit glad nie nodig was om die kerk te beskryf as ’n gestuurde of missionale kerk nie. As jy in die Bybel lees van hoe Jesus die fondamente vir die kerk lê, is dit duidelik dat om te praat van ’n  “missionale” of “gestuurde kerk” ’n oorbodige beskrywing is. Dit is soos om te praat van ’n “plantaardige boom”. ’n Boom is per definisie ’n plant. God roep die kerk in die lewe om die kerk te stuur. Die kerk is per definisie gestuur.

Die rede waarom ons deesdae moet praat van ’n gestuurde kerk is omdat kerkwees losgeraak het van die roeping en bestaansrede vir die kerk. Nie moedswillig of eiewillig nie, dit was tot ’n groot mate deel van die verloop van die geskiedenis. Soos wat die Christendom in die wêreld gegroei het, het gelowiges al meer begin voel hulle werk in die wêreld om hulle is voltooi. Omtrent almal in die omgewing is gelowiges of het ten minste al die boodskap van verlossing gehoor.

Die werk van die kerk verskuif dan daarna om homself in stand te hou, om lidmate te versorg en om hulle kinders van die Here te leer. Sendingwerk is iets wat op ander plekke en onder ander volke gebeur, daar waar mense nog nie die evangelie gehoor het nie. Dit was vir ’n lang tyd normaal.

Ons leef nou in ’n nuwe normaal. Dit is baie nader aan die normaal van die Nuwe Testament as wat die normaal van die afgelope dekades was.

Al meer mense maak hulleself los van die kerk. Baie mense in Suid-Afrika noem hulleself nog Christene maar is in werklikheid nie meer volgelinge van Jesus nie. Die waardes en kultuur van die wêreld waarin ons leef raak al verder verwyderd van die waardes en kultuur van God se koninkryk.

Die nuwe normaal is dat gelowiges en gemeentes weer ons roeping in ons onmiddellike omgewing, soos wat God dit bedoel het, sal onthou en opneem. Die nuwe normaal is eintlik nie nuut nie, dit is die oorspronklike normaal. Die normaal vir die kerk is dat ons as gestuurdes in die wêreld  leef.

▶ Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

Van opdrag na trekkrag

As kind was daar min dinge wat my so moedeloos gemaak het soos om rondgestuur te word. My pa het dikwels projekte in en om die huis gehad en ek moes die gereedskap gaan haal.

Die moeilikheid daarmee is mos dat ’n laerskoolkind nie altyd mooi weet wat dit is wat jy moet gaan haal nie en dikwels ook nie waar om dit te kry nie. Intussen kom die opdragte: “Gaan soek hierdie, gaan haal daardie …”

Die opdrag wat die Here vir sy kerk gee, is nie te betwyfel nie. Dit is om met die evangelie van die Koninkryk na die wêreld te gaan, om te gaan soek wie verlore is, om heel te maak wat stukkend is. Hierin voer ons Jesus se groot opdrag uit: “Soos die Vader my gestuur het, stuur Ek julle ook.”

Soms raak gelowiges egter moeg en lam van al die gestuurdery, soos ’n laerskoolseun op ’n Saterdagoggend.

“Gaan wees my getuie, gaan wees sout, gaan maak lig.” Die opdragte raak partykeer te veel en die taak te groot. Boonop voel ʼn mens maar alleen en uitgelewer as jy so gestuur word. Jy moet allerhande dinge gaan doen maar jy weet nie aldag presies wat dit is en hoe jy dit moet doen nie.

Een van die belangrikste nuwe insigte oor wat dit beteken om ’n gestuurde kerk te wees, is dat God ons nie net stuur nie, maar ook nooi om te deel in wie God self is en wat God doen. Ons kry nie net opdragte nie, ons voel ook die trekkrag van die uitnodiging: “Kom wees deel!”

God word mens en Jesus kom woon tussen ons. Sy menswording nooi jou om tussen mense te gaan staan en by mense te wees.

Jesus kom wys vir ons hoeveel krag het dit as iemand hom- of haarself prysgee. Sy gesindheid en voorbeeld maak jou vry daarvan om jou eie belange eerste te stel.

Die eenheid van die Vader, Seun en Gees wys vir ons wat gebeur as daar diep harmonie tussen mense kom. Dit inspireer jou om eenheid en harmonie met ander mense te soek.

Die genade en vergifnis wat ons ontvang, herinner jou wat is die krag wat mense verander.

Wie God is, sê vir ons wie die kerk kan wees. Wat God doen, inspireer ons om te maak soos God maak.

Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

Te klein om gestuur te word?

Klein gemeentes kla soms dat hulle uitgesluit voel in die gesprek oor gestuurde kerkwees: “Ons is so klein, al wat ons kan doen is om te oorleef en die bediening aan die gang te hou. Die groot drome van ’n gestuurde kerk wat ’n impak maak, is nie vir ons nie. Los dit maar vir groot en ryk gemeentes in die voorstede. Hier waar ons bly, het ons geen mag en invloed nie.”

Hierdie aanvoeling is belangrik omdat dit ’n verkeerde diskoers oor gestuurdheid ontbloot. Baie gemeentes dink onwillekeurig hulle gestuurde roeping in die gemeenskap is om vanuit hulle oorvloed en hoër posisie vir ander te gee en te help. Dit is dan dat gelowiges en gemeentes begin dink: Ons is te klein, te arm en te swak om aan onsself te dink as ’n gestuurde gemeente. Ons het skaars genoeg vir onsself, wat nog om vir ander uit te deel.

Die landskap waarbinne die kerk sy gestuurde roeping uitleef, het die afgelope twee dekades dramaties verander. Twintig jaar gelede kon die kerk dalk nog praat en optree vanuit ’n posisie van mag en status, vandag is so iets heeltemal uit pas met die omge­wing. Die tyd vir so ’n houding, hoe goed dit ook al bedoel was, is verby.

Maar eintlik was dit nog altyd uit pas. Die kerk volg Jesus en Jesus het gekom om te dien. Lydenstyd en Goeie Vrydag moet eenvoudig op ons afgee. Jesus is inderdaad Koning van alles, maar die kruis wys vir ons watter soort koning. Hy is nie een wat beïnvloed met mag en status nie, maar ’n koning wat Homself laat kruisig. Hy behaal sy oorwinning in swakheid.

Jesus stuur sy volgelinge (dit is nou ons) om in sy voetspore te volg. Dit beteken dat ons doen wát Hy doen en ook sóós Hy dit doen.

Die tyd wat die kerk die vinnigste gegroei het, was die tyd van die vroegste Christelike gemeentetjies. Hulle was allesbehalwe ryk en sterk, maar hulle het gemaak soos Jesus gemaak het. Daarin lê die krag van ’n gestuurde gemeente. Jesus het gesê: “Soos die Vader My gestuur het, stuur Ek julle ook.” Ons moet Hom ernstig opneem.

Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

Hier is ek, stuur my

Die slot van die nuwe president se toespraak op 16 Februarie het by baie Christene geresoneer. Hy het ’n lied van Hugh Masekela aangehaal. Dit eindig so: “I wanna lend a hand. Send me.”

Die woorde van die lied het diep wortels in die kerk. Die oorspronklike Thuma Mina (Stuur my), is ook in ons eie liedboek opgeneem. Die lied gaan daaroor om ja te sê as die Here jou roep en om in sy Naam te gaan waar Hy jou stuur.

Enige goeie missionale leier wil graag soveel moont­lik van die gemeente saamneem na die gesa­ment­like roeping van die kerk. Dit is een van die groot insigte wat wêreldwyd plaasvind: Die Here stuur sy kerk na die wêreld, nie net ’n kommissie of ’n paar en­toe­siaste nie. En dit is nou maar eenvoudig so: As ons saam loop, loop ons stadiger.

Ons het egter ook baanbrekers nodig wat voor loop.

Wanneer ’n trop buffels deur die veld beweeg, loop hulle nie almal op dieselfde spore of teen dieselfde pas nie. Party loop dié kant en ander daai kant om ’n digte bos, ander vat ’n wye draai. En dan is daar ook die voor­lopers wat soms ver voor die res van die trop uit beweeg.

In die kerk is sulke voorlopers dikwels mense met ’n sterk belewenis dat die Here hulle persoonlik vir iets spesifiek en uitdagend roep. Hulle het ’n sterk visie en hoë energie om dit te bereik. Die uitdaging vir leiers in die gemeente is nie om hierdie mense aan die beweeg te kry nie, maar om hulle energie te bestuur en om hulle deel te maak van die groter werk van die kerk. Mense met ’n sterk roeping word dikwels nie so maklik georganiseer nie en soms sukkel gemeentes met hierdie mense omdat hulle roeping nie binne die konvensionele bane val nie.

As ’n gemeente se leiers alles en almal wil beheer en organiseer, beperk dit die beweging van die kerk. Dit frustreer ook dikwels mense wat ’n sterk persoonlike roeping het en maak dat hulle buite die gemeente gaan soek na ander plekke waar hulle die roeping kan uit­leef. Die slegste wat soms gebeur, is dat hulle ontnugter raak en hulle roeping prysgee.

Ons geskiedenis is vol stories van mense wat gehoor het hoe die Here hulle roep en toe geantwoord het: “Hier is ek, stuur my.” Hierdie is die soort mense wat die kerk help om aan die beweeg te kom en te bly.

▶ Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

Verken die landskap om jou só

Een van die belangrike vaardighede van goeie mis­sionale leiers is die vermoë om ’n kaart te maak van die landskap om hulle.

Die landskap waardeur die kerk se roeping beweeg is nie ’n teerpad oor ’n vlakte nie. Dit is eerder soos die veld waardeur ’n trop buffels stadig na hulle weiding loop. Hoe die landskap lyk het ’n baie groot invloed op hoe hulle beweeg. Die groter koers mag vas wees, maar die slote, die bosse en bulte bepaal hoe hulle daar­heen aanstap.

Gemeentes bestaan en leef in uiteenlopende landskappe. Gestuurde gemeentes steur hulle aan hierdie landskap en hulle leiers het ’n prentjie in hulle kop van waar die gemeente in die groter prentjie pas.

Gemeentes wat ’n impak maak, het die kuns bemeester om in die wêreld te gaan wandel. “Die wêreld” verwys dan na hulle onmiddellike omgewing. Wat gaan aan in die gemeenskap, wat gaan aan in mense se lewe, waar is die nood en wat is die tendense?

Om dit uit te vind is eintlik nie so moeilik as wat dit klink nie. Jy moet net gaan vra. Verskillende sleutel­persone in die gemeenskap gee vir ’n mens verskillende perspektiewe. Die skoolhoof kan nogal baie vertel van wat in die gesinne van sy leerders aangaan. Die polisiebevelvoerder weet van die misdaadtendense, die maatskaplike werker kan vir jou vertel van die nood en behoeftes in die gemeenskap. Die mediese dok­ter het ’n prentjie van die gesondheid en ook van die geestesgesondheid en die haarkapper sal vir jou kan vertel waaroor skinder hulle. Dit is natuurlik ook goed om by ander leraars in die gemeenskap te gaan hoor, veral dié in gemeentes van ander tale en rasse.

Talle gemeentes se hele verstaan van hulle roeping het al dramaties geskuif nadat hulle geluister het wat in die gemeenskap om hulle aangaan. Hulle ontdek nood waarvan hulle nie geweet het nie, maar ook vennote met wie hulle kan handevat. Om dit uit te vind moet jy bereid wees om te gaan luister.

Om ’n kaart van die landskap te maak, gebruik gemeentes twee van die kernkapasiteite wat gestuurde gemeentes nodig het. Dit is die vermoë om te luister en die vermoë om te waag om oor grense te gaan. Julle kan nie ’n kaart maak deur net met mekaar te praat of net deur die Bybel te lees nie (hoe belangrik hierdie twee ook al mag wees!). Julle moet uitgaan en gaan luis­ter. En so met die uitbeweeg en luister kry ’n mens ’n prentjie van waarheen God julle roep en hoe om daar te kom.

▶ Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

Soos buffels op pad weiding toe

Die kerk beweeg nie na sy gestuurde roeping soos ’n afdeling soldate nie. Dit lyk eerder soos ’n trop buffels op pad na hulle weiding.

Buffels wat klaarmaak by die drinkgat, marsjeer nie in gelid weiveld toe nie. Hier wei ’n klompie, ander lê en herkou, kalfies drink aan hulle ma, jonges toets mekaar se krag speel-speel. Die trop beweeg maar so geleidelik. Party het al lankal klaar gedrink en is al ’n ent weg, dan staan ander nog by die water.

Enige leier wat ’n gemeente na sy Godgegewe roe­ping moet lei, moet dít goed verstaan. Die kerk beweeg baie meer soos ’n trop buffels as soos afgerigte soldaatjies. Daar is mense wat lank onder die bome staan en praat en dink en herkou, ander is oënskynlik met hulle eie goed besig, terwyl ’n ander groep lankal die roeping verstaan en uitleef.

Leiers moet die trop op koers kry en aan die gang hou.

Daarom is doelgerigte strategiese beplanning en bestuur van ’n gemeente net ’n deel van die leierskapprentjie. Dit is nie onbelangrik nie, maar dit neem nie genoeg in ag dat ons in die kerk altyd met vrywillige medewerkers op pad is nie.

Die innoveerders hou van vernuwing en uitda­gings, hulle loop ver voor die trop uit en gaan toets nuwe weivelde. Diegene wat nuwe dinge gou aanvaar en die vroeë meerderheid van die gemeente vorm, kom redelik gou aan boord. So begin omtrent die helfte van die gemeente saamwerk om die roeping te realiseer.

Dan is daar diegene (omtrent 34%) wat vernuwing later aanvaar. Hulle is nie onwillig of weerstandig nie, dit vat hulle maar net langer. En dan is daar ook die mense (sowat 16%) wat niks van veran­dering hou nie en vernuwing nooit gaan aanvaar nie.

As ons nadink oor hoe om ’n gemeente se gesig na die wêreld te draai, is dit goed om hierdie insig te onthou. Moenie dink mense wat later aan boord kom, is sommer net dwars en moeilik nie. Moet ook nie dink die innoveerders is die norm en dat almal so moet wees nie.

Goeie leiers is geduldig. Hulle weet: ’n Trop buffels beweeg stadiger, maar die trop loop saam. En te midde van al die rondmalery, hou die leiers koers. Goeie leiers weet waarheen God hulle roep.

▶ Dr Lourens Bosman is die algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.

Dit is nie net nog ’n dieet nie

Teen hierdie tyd het die meeste mense al hulle nuwejaarsvoorneme van ’n nuwe dieetplan begin en laat staan.

Dieetplanne kom en gaan en elke jaar maak mense nuwe beloftes van ’n ander manier van eet wat jou maerder, slimmer, meer energiek en sommer oor die algemeen gesonder sal maak. Ons gewone outjies se moeilikheid is dat ons groot en vinnige resultate wil hê met die minste moeite. Dieetplanne vra egter normaalweg ook vir ’n verandering in lewenstyl. ’n Dieet wat regtig werk, is nie ’n quick fix nie.

In die kerk was daar die afgelope dekades allerhande planne om die kerk reg te ruk. Dinge soos strate­giese beplanning, praise and worship, gemeentebou, evangelisasie, kleingroepe en geloofsoffers. Niks hiervan was verkeerd of waardeloos nie. Inteendeel, dit het oor die jare baie gemeentes gehelp om relevant te bly en hulle roeping uit te leef. Die frustrasie vir baie dominees en gemeenteleiers is dat dit egter nie die gemeente se diepgewortelde kultuur kon verander nie.

Die laaste van hierdie planne wat op die toneel verskyn het, is gestuurdheid of missionaliteit. Ek hoor soms dat mense hiervan sê: “Ag wat, dit is net nog ’n dieetplan. Ek het genoeg gehad van hierdie soort giere. Dit werk nie regtig nie.”

Gestuurde kerkwees is nie net nog ’n dieetplan nie. Dit is nie ’n program of ’n projek nie. Die doel daarmee is om die kultuur van die gemeente te skuif, terug na die kultuur wat die vroeë kerk soveel vitaliteit gegee het. Dit is iets wat wêreldwyd bestudeer, bepraat en gedoen word.

Die beweging na missionale kerkwees wil gemeen­tes help ontdek hoe hulle weer God se lewende stem kan hoor. Dit wil gelowiges leer waag om oor grense te gaan en te ontdek hoe God in die gemeenskap teenwoordig is. Dit gaan daaroor om God se spesifieke
ro­e­ping vir die gemeente hier en nou te onderskei. Gemeentes moet ontdek hoe om planne te maak wat hul­le in die regte wêreld kan uitvoer. En dit moet hulle saam met ander gelowiges doen.

In hierdie rubriek gaan ons vanjaar kyk hoe so ’n ver­andering kan plaasvind.

Om as gestuurdes te leef, raak die bestaan van die hele kerk. Dit is nie ’n vinnige dieetplan nie. Dit vat ons terug na die oorspronklike plan met ons.

▶ Dr Lourens Bosman is die nuwe algemene bestuurder in die kantoor van die Algemene Sinode.