GESPREK SONDER EINDE
Deur Chris van der Merwe
Uitgegee deur Lux Verbi, 2016
Resensie deur Annalise Wiid

As die siel luister, spreek alles wat leef ’n taal …” Hierdie woorde van die Vlaamse digter Guido Gezelle vorm die vertrekpunt van Chris van der Merwe se Gesprek sonder einde. En dit is waarskynlik ook die raakste opsomming van Van der Merwe as skrywer. Hy skryf luisterend, ondersoekend oor dinge wat die verstand te bowe gaan. Hy is ’n man van woorde en van die Woord. En hy nooi die leser uit tot gesprek; laat die leser saam luister, saam dink, saam praat – oor ’n God van liefde en ’n geloof vol teenstrydighede. 

By die boek se bekendstelling sê Chris: “Ek het geleer om met skoon oë na die wêreld te kyk. En, in eerlike gesprek met God, herontdek hoe radikaal die evangelie is.” Sy nering – hy is ’n afgetrede dosent in Afrikaanse en Nederlandse letterkunde – maak hom sensitief vir tekste: die Bybelteks, sowel as dié van digters en ander skrywers wat hy aanhaal. Ook vir die mens se brose aard en sy rol in God se verhaal. Chris ondersoek turksvy-temas soos die wedersydse effek van trauma en geloof op mekaar, asook teenstellings soos lig en duisternis; storms en stilte; vreugde en verdriet – en hoe ’n mens, in die konteks van die Christelike geloof, samehang kan vind wanneer jou lewe tussen dié pole heen en weer geslinger word.

Reguit vrae. Moeilike antwoorde. Soms maklik verteerbare kos, soms vaste voedsel, soms selfs aanvegbare teologie. Soos enige gesprek oor God: vol nuan­ses, sonder einde. Soms is daar geen antwoorde nie, net die luisterende oor van soekende geloof. En die diep, ryk, sprekende lewe van Christus. “Omdat die aarde en elke aardgebeurtenis en die son self, en tot die verste ster, tesame net een groot vertelsel is oor Hom en ons …” soos die skrywer NP van Wyk Louw gepas aanhaal.

* In Kerkbode van 22 Julie 2016 is ’n 10 vrae-gesprek met prof Chris van der Merwe.