Ek skuif agter die klavier in. Voor my is my iPad met die bladmusiek vir die aand reeds oop en in volgorde. Tussenin ander papiere en my rooi notaboek lê die beplanning vir vanaand se liturgie. Bo-aan staan die tema: Jesus genees. Die emosies van die eerste oggend se groot oomblik is nou darem onder […]

Ek staan op my stoep met ’n koppie koffie in my hand. Dit is Saterdagoggend vroeg en wat ek sien, is ’n helderblou dag wat voorlê. Maar op my foon wys al die bronne dat die weer glad nie goed lyk nie. Ek begin in my kop vooruit dink. As ons die fees moet uitstel,

Op die vooraand van die PredikanteSAAMkoms in Augustus dink Zander van der Westhuizen aan wat ’n reis na Turkye hom oor die kerk se wortels geleer het.   Ons neem onlangs ‘n Nuwe Testament-toer na Turkye en besoek Kappadosië. Dit is my eerste keer in dié ongelooflike omgewing. Ek is ietwat uit die veld geslaan

Noorweë is ’n ongelooflike land – veral die noorde. Dit is bekend vir sy fjords, natuurlike inhamme, gletsers, dramatiese kuslyne en beeldskone natuur. In die noorde is daar sekere maande met slegs donkerte en ander met slegs lig – 24 uur per dag. Selfs in die somer is die bergpieke met sneeu bedek, die wind

Ek is eerste daar en skuif agter die vleuel in Wellington-Noord se kerkgebou in. Die klavier se aanslag is sag en die klank besonders. Dit is aand en net sommige ligte brand. Die loodglasvensters, hoë plafon en kerkbanke skep vir my ’n heilige atmosfeer. Tussenin al die bedrywighede van die afgelope paar weke kom daar

Die Here leer my tans iets: Die kerk is dalk nie so dood soos wat my frustrasie met sommige aspekte van die kerk my soms laat dink nie. Daar is steeds predikante en lidmate wat elke dag getrou opdaag, droom, dien, lei, innoveer – en selfs hulle WhatsApp’s en e-posse antwoord.   Die ander dag

Dit is ’n koue aand. Almal se kinders is by sport, en uiteindelik beland ons in die Spur langs die sportvelde. Dit is my vriend se 54ste verjaarsdag. Teen die tyd dat al die tieners uiteindelik opdaag, het die kelner reeds gehoor daar is iemand wat gevier moet word. Tot die jongmense om die tafel

Tussenin my Facebook-nuusvoer verskyn daar skielik advertensies vir nuwe Bybelmateriaal. ’n Sekere “ds Joubert” vertel ’n hartroerende verhaal oor hoe kinders in die kerk nie werklik die Bybel ken nie en ook nie sinvolle antwoorde oor hulle geloof kan gee nie. Die antwoord lê in ’n produk wat jou kind sal help om op ’n

Erns Grundling het op sy televisieprogram gesê daar is perde op Las Herrerías voor die klim tot bo by O Cebreiro, maar toe ek die dag daar kom, is daar geen perd in sig nie. Dit was nog pikdonker in die herberg dié oggend toe ek agterkom my gunsteling-donkerbril is weg. Ek wou nie die

Daar is ’n paar dinge wat my behoorlik laat sug wanneer dit by WhatsApp-boodskappe kom: lang, onnodige stemboodskappe wat maklik eerder ’n getikte sin kon gewees het. Mense wat my mening vra oor ’n 500-bladsye-boek van ’n onbekende “Christelike denker” – sommer in PDF aangeheg – of ’n 75-minute video oor die eindtyd wat ek

Tussenin die vleis wat op die kole braai, die warm somersdag se in-en-uit die swembad spring en kaart speel met die kinders, vang my oor halfpad ’n gesprek oor pizza. Geïnteresseerd in dié halwe snytjie inligting gaan lees ek verder daaroor op.   Sedert die Koue oorlog het intelligensie-agentskappe begin glo in die “Pizza-indeks” in