Johannes Mouton van Table View skryf: “Hoe is dit moontlik dat die Gees ons so verskillend kan lei? “Hoe kan een gemeente iets sê en ‘n ander gemeente iets anders” “Hoekom moet ons Engels akkommodeer, daar is genoeg Engelse kerke” Waarom sukkel ons so met diversiteit? Hoekom is ons so bedreig daardeur? Dis ‘n vraag wat by my opgekom het tydens die gesprekke en besluite tydens en na die afgelope Algemene Sinode.

Dis nie net in die kerk wat ons dit teëkom nie. Trouens, die kerk is maar net deel van ‘n groter gesukkel om diversiteit te omarm. Ons sien dit in die wêreldwye opkoms van identiteitspolitiek, die verdagmakery tussen verskillende rasse en gelowe. Dit speel uit in die stryd vir die behoud van Afrikaans. Mense trek na voorstede wat meer homogeen is. Hoekom wil ons mekaar so graag in die kampe van Afrikaner, Afrikaan, Afrikaanses, Engelse, wit en swart, teologiese liberales en behoudendes injaag? Hoekom wil ons so graag na enklaves en lewensruimtes van eendersheid imigreer?

Diversiteit is ‘n gawe van God. Dit verrium ons denke en ons menswees. Dit verras ons, daag ons uit, laat ons wegkyk van onsself, breek ons benoude grense af. Ons sien dit in die eerste gemeente in Handelinge. Ons sien dit in die gemeentes wat deur Paulus gestig is en sy briewe aan hulle. Ons sien dit in God se skepping. Daarom is die besluite van die Algemene Sinode so hoopvol, want enersyds bevestig dit die één ding wat ons wel aanmekaar bind, naamlik ons verbondenheid aan en in Christus, en andersyds vier dit ons diversiteit. Eensgesindheid dus, nie eendersheid nie. God kan immers nie ingeperk word en in mensgemaakte boksies ingedruk word nie. Of is dit dalk juis waarvoor ons bang is?