Zachie le Roux skryf: Dit is vir my hier op my dorp ’n opvallende verskynsel: Gemeentes wat oor jare agteruit gegaan het en die passiwiteit waarmee die proses steeds gadegeslaan word. Die sterwende gemeentes kom nie met vindingryke planne vorendag nie. Hulle vorm ook nie vennootskappe om nuwe groei te bewerkstellig nie. Die ringskommissie vertel jou hulle beskik nie oor die “kapasiteit” om die gemeentes te help visioneer nie. Die potensiaal van die ring bly dus grootliks onbenut.

Simptomaties van die toestand is: Gemeentes en ’n ring wat op geoliede wiele loop (die jaarlikse ringsitting word binne ses ure afgeblits); die mantras wat deel van die kerktaal geword het (byvoorbeeld ons moet aanvaar dat die kerk leeggeloop het as gevolg van die “demografiese verskuiwing” wat plaasgevind het – terwyl ’n ander kerk op die dorp juis die “demografiese verskuiwing” inspan ter wille van kerkgroei); kerkgronde wat spirituele oases binne ’n vervalle dorp vir die vermoeides en belastes van die wêreld kon geword het, maar nou deur handjiesvol mense benut word; idees en voorstelle vir groei wat as onwelkom in die wind geslaan word.

Die Handleiding vir Diensleraars praat van die “geprofessionaliseerde predikantsamp” wat mank gaan aan ’n missionêre bewussyn of veerkragtigheid. Daarom het diensleraars nodig geword sodat lidmate met die vaardighede wat hulle verwerf het danksy hulle beroepe, hopelik ’n verskil kan begin maak.

Daar is ’n frase voorin die In pas Handleiding wat die gemeentes hier raak beskryf: “vasgeloopte oorlewingsbestaan”.

Hier is wel ’n enkele gemeente wat ’n duidelike visie en missiedoelwitte het; pas weer nuut herformuleer na wye konsultasie met hulle lede. Daarom lewe hierdie gemeente en kan hulle ’n personeel van so 10 bekostig. Hulle hou, interessant genoeg, geen geldinsamelingsveldtogte nie. Die ander gemeentes dink nie daaraan om by hierdie gemeente te gaan kers opsteek en by hulle inspirasie te gaan put nie.

’n Ander gemeente weer, verkies om hulle miljoene vas te belê. (Is daar nie ’n Bybelse gelykenis hieroor nie?!) Seker omdat hulle die dag sien kom dat hulle net 100 lede gaan oorhê. Die strategie is dus oorlewing deur middel van beleggings, in plaas van groei deur middel van kreatiewe bediening aan en deur lidmate.

Dominees is deeglik bewus van die negevoudige verantwoordelikheid wat Kerkorde Artikel 9 op hulle lê. Net die lees daarvan inspireer my van vooraf. Ek wil kerkrade aanmoedig om hulle leraars se prestasie hieraan te begin meet. Gemeentes sál begin groei as Artikel 9 weer met vars oë deur kerkrade en leraars bekyk sou word. As die gemeente hulle uitdaging sou maak: die koms van die koninkryk van God, sál Christus daardie gemeente in stand hou. Ses maande van die kerkjaar staan nie verniet by ons as Koninkrykstyd bekend nie.

In die openbare sektor werk dinge alte veel só dat salarisse en bonusse uitbetaal word ongeag daarvan of daar gefokusde diens gelewer word, prestasiedoelwitte bereik is, en ’n merkbare verskil gemaak is. Is die kerk dalk meer vergelykbaar met die staat as met die privaatsektor? By laasgenoemde betaal jy nie in die omgewing van ’n miljoen per jaar vir ’n CEO of bestuurder as hy nié die maatskappy laat groei nie. Dit is bitter nodig dat die predikantskappe deur ringe onder die vergrootglas geplaas sal word. Op my dorp was dit insiggewend genoeg “gewone lidmate” wat die leiding geneem het sodat hulle gemeente kon herleef.

Ek wonder in hoeveel ander ringe van die kerk gaan dit soos hier op my dorp? Ek sou graag wou hoor.