“Ons hart is gebreek,” het dr Llewelyn MacMaster gesê oor die afsterwe vanmiddag van prof Mary-Anne Plaatjies-Van Huffel, ’n geliefde en gerespekteerde kerkleier.

MacMaster, moderator van die VGKSA Streeksinode Kaapland, het vroeër die dag nog aan besorgdes via Twitter laat weet: “Haar toestand is steeds kritiek, maar stabiel …”

Maar kort voor 15:00 het hy via ’n Facebook-videoboodskap die nuus gebreek dat Plaatjies-Van Huffel oorlede is. Sy was 60.

“Sy het die kerk op soveel vlakke gedien – selfs wêreldwyd is sy erken vir haar leierskap. As VGKSA treur ons oor ’n pionier wat groot werk gedoen het,” het MacMaster gesê.

Meer besonderhede oor die oorsaak van haar dood was nie ten tye van publikasie bekend nie.

Plaatjies-Van Huffel was die eerste vroulike leraar in die VGKSA, het MacMaster gesê. “Ons gaan jou mis, Mary-Anne, “ma”, jou voorletters het so beduidend geword, want jy het ’n ma vir vele geword. (Jy het) omgesien na soveel jong dominees – veral vroulike dominees – maar ook studente. As kerk en as sinode – sy was deel van ons moderamen – betreur ons die dood van Mary-Anne Plaatjies … Ons bid dat God ons sal help om haar nalatenskap te eerbiedig.”

• Dié berig is ná publikasie aangepas.

Meer oor ‘Ma’ Plaatjies-Van Huffel

PLAATJIES-VAN HUFFEL, MARY-ANNE (1959-2020) is met ds David van Huffel van die Verenigende Gereformeerde Kerk (VGKSA) getroud. Ná die verwerwing van haar BTh (Hons) aan die Universiteit van Wes-Kaapland, word sy in 1991 die tweede vroueproponent in die destydse NG Sendingkerk. Die volgende jaar word sy in Robertson-Oos as die eerste vrouedominee in die hele NG Kerkfamilie georden.

In 2002 word sy as aktuarius van die VGKSA se Sinode Kaapland verkies, later as moderator van dié streeksinode en uiteindelik as moderator van die Algemene Sinode van die VGKSA – almal eerstes vir ’n vrou in hierdie kerk. Sy word ook adjunk-president van die Wêreldraad van Kerke met verantwoordelikheid vir Afrika.

Vir haar meestersgraad ontwikkel Plaatjies-Van Huffel ’n multi-dissiplinêre benadering tot die rehabilitasie van prostitute, en in 2003 promoveer sy aan die Universiteit van Suid-Afrika in die sistematiese teologie (dogmatiek) oor Vroue in die teologiese antropologie in die Afrikaanse gereformeerde tradisie. Haar promotor was ’n ander bekende vrou in kerklike kringe, prof Christina Landman. Dié studie behels ’n poststrukturele en feministiese benadering tot vroue in die Afrikaanse gereformeerde tradisie. Dit lewer ’n belangrike teologiese bydrae tot die wêreldwye debat oor poststrukturalisme. Daarin daag sy Afrikaanse gereformeerdes uit om hulle eie mensbeskoulike voorveronderstellings tot tekste wat hulle lees, krities te ondersoek. Mettertyd behaal sy ook ’n doktorsgraad aan die Universiteit van Pretoria in die kerkreg en word professor in kerkgeskiedenis en kerkreg aan die Teologiese Fakulteit, Universiteit Stellenbosch. – Pieter Fourie. | Bron: Christelike kernensiklopedie