Wat eens ’n perdestal was, is op hierdie wye stuk grond met ’n uitsig op die Hawekwaberge buite Wellington meesterlik in ’n kapel omskep om as een van die hartkamers van die nuwe Andrew Murray Sentrum vir Spiritualiteit te dien.

Dit was twee jaar en een globale pandemie gelede. Maar steeds het die kapelmeester ’n klokhelder visie vir hierdie ruimte. Prof Elna Mouton verduidelik hoe die sentrumspan, soos vele in die kerk en samelewing, deur Covid-19 gedwing is om hulleself te vra of hulle taak inderwaarheid as ’n noodsaaklike diens gedefinieer kon word? “Is hierdie ’n luukse of is dit ’n ruimte waarheen mense kan vlug en veilig versorg kan word, met al die maatreëls in plek?” het Mouton die gesprek onlangs tydens ’n sinodale diensgroep-terugvoersessie opgesom.

Lees ook: Steeds geroep

“Ons het gesê ons wil onsself as noodsaaklike diens aanbied. Vir dié wat ’n koelteboom soek. Dat ons die deure van die sentrum onder die huidige omstandighede oper as ooit wil hou,” was die gevolgtrekking van hierdie oord wat, met die klem op daaglikse ritmes van kapelbywoning en stilte, ’n belangrike verruiming van die NG Kerk se spiritualiteit verteenwoordig.

Lesers in die noorde en ander uithoeke van die land mag wonder oor die relevansie van hierdie brokkie uit die Boland. Mouton antisipeer die vraag na wyer aktualiteit wanneer sy ’n storie vertel oor ’n destydse herfstydbesoek aan die VSA. By die Yellowstone- nasionale park leer sy iets van die volop trilpopuliere (of espebome) wat hier aangetref word.

Lees ook: Kerk in SA: Het ons ’n plek en roeping?

“Jy kry (die bome) in klein clusters, en soms groter woude as ’t ware. Maar die mooiste ding wat ek van espebome ontdek het, is dat hulle deur hulle wortels aan mekaar ge-connect is,” vertel Mouton. “Dit is vir my ’n mooi beeld van kerkwees en saam dink en voel. Ook met die mense van ons land en met die 11-plus miljoen wat werkloos is wat ons ook hier verteenwoordig, al is dit op ’n baie gedeeltelike manier. Mag ons in hierdie jaar versterk word in ons wortels.”