Paulus
Deur Adrio König
Uitgegee deur CUM, 2017
Resensie deur Frits Gaum

Met hierdie puik werk oor Paulus, “die indringer-apostel wat die evangelie gered het”, doen Adrio König dit weer: hy skryf ’n uitstekende boek waarin hy deeglik ingaan op deurslag­ge­wende sake in ons ge­loof, aandui in watter rigting ant­woor­de op probleemvrae gesoek kan word, en veral sê waarom die evangelie van Jesus Christus steeds die rigsnoer van sy lewe is. En dit alles doen hy in die taal van “gewone” lidmate wat selfs teo­loë sal kan verstaan. 

In hierdie werk – dalk die beste oor Paulus in Afrikaans – skryf König dat sy navorsing oor Paulus een van die opwindendste tye in sy hele lewe was: “Ek lees en preek hom al soveel jare. Ek kon nooit dink hoeveel nuwe aspekte van sy boodskap ek sou ontdek met ’n bietjie goeie navorsing nie”. En het hy nie deeglike navorsing gedoen nie! Die ne­ge bladsy lange litera­tuurlys aan die einde van die boek vertel nie net hoe baie daar al oor Paulus en sy teologie ge­skryf is nie, maar ook hoe wyd König gelees het in sy nadenke en navorsing oor Paulus.

König skryf uitgebreid en deeglik oor die vraag waarom Paulus in sy brie­we so selde na Jesus se aardse lewe ­ver­wys; oor Paulus se lewe en werk, sy pre­ke, sy insig dat ons net deur geloof in Christus gered word; oor die kruis, Christus se opstanding, die doop en die besnydenis, die Christus- en Gees­lewe, die kerk, die huwelik, die vrou in die kerk, Christus se wederkoms … en oor God. Elke bewering wat hy maak, word gesteun met Skrifbewyse, en waar die Skrif nie duidelik is nie, sê hy so. Hy skryf onbeskroomd as ge­lo­wige teoloog, nie as teoloog wat ter wil­le van akademiese “korrektheid” liefs sy eie geloofsoortuigings onder ’n maat­em­mer wegsteek nie.

König dui die spanning in die vroeë kerk tussen die evangelie wat die Jerusalem-gemeente verkondig het en dié van die (hoofsaaklik) nie-Joodse gemeen­tes wat Paulus gestig het, duidelik aan. Vir Jerusalem was ’n vas­hou aan die Wet en voorskrifte van die Wet – soos die Sabbat en besnydenis – aanvanklik nog van groot belang, terwyl dit vir Paulus altyd net om geloof in Christus gegaan het. König wys daarop dat hierdie verskil in ’n groot mate uit die weg ge­ruim is met die eerste “si­no­de” in Jerusalem (Hand 15) toe Paulus, die “indrin­ger-apostel”, die evange­lie van die dwingelandy van die Wet “gered” het.

Een puntjie van kritiek: Verbasend ge­noeg bespreek Kö­nig die kwessie van selfdegeslagseks – waar­oor Paulus in ’n se­kere konteks bepaalde uitsprake ge­maak het – nêrens nie. Was Paulus nie, ironies genoeg, in hierdie ver­band opnuut “wetties” nie?

Baie dankie, Adrio, vir ’n baie be­lang­­rike en tydige werk.