“Days apart end and we return to the demands of our daily ministry that call for our attention.” Só begin Rueben P Job die laaste hoofstuk in sy klassieke werk oor spiritualiteit en die gawe van afsondering, stilte en verkwikking, A guide to retreat for all God’s shepherds (1994). Die Evangelies vertel ook van só

Tagtig jaar, twee maande, negentien dae en drie ure later, klim ons uit die trem, digby die brug. Op een foto staan daar ook so ’n trem. Uitgebrand, in ’n gans verwoeste landskap vol puin en swart boomstamme wat soos verskroeide vingers stom hemelwaarts wys. Op ’n ander foto, ’n horlosie waarvan die wysers vir

Hierdie tyd van die jaar – die maand wat in gereformeerde kerke eindig met Hervormingsondag en 31 Oktober – het die meeste dorpsdominees ’n afspraak met hulle “finalejaarkatkisante” in die “belydenisklas”.   ’n Persoonlike gesprek, wat ná die inleidingsvrae oor hoe dit by die skool gaan, watter studierigting hy of sy oorweeg en inligting oor

Dit is die Sondagmiddag ná ’n week van verskrikking in September. Dit “het amper aand geword, die dag is verby”, en twee katkisante uit my belydenisgroep draai soos twee Emmausgangers af en kom teruggestap: “Dominee, kan ons jou iets vra?” Eers grap ek, want het ons dan nie nou net ’n oop vraag-en-antwoord-sessie in die

God se dade vra dat ons – ná Pinkster – ons lied sal verruim. Dieper, sáám met dié wat treur. Ligter, saam met dié wat bly is, skryf Jan Lubbe in sy jongste rubriek.    Verbaas het die mense daardie eerste Pinkstersondag gevra: “Hoe hoor ons hulle dan oor die groot dade van God praat