Dawie de Wet van die Strand skryf:

Ds Marius Schoombie (e-Kerkbode, 9 April) sê in sy artikel dat God ten volle in die skepping teenwoordig is, maar … “Die vraag waarmee ek sal aanhou worstel en waarin ek meer en meer vir God ontdek, is ‘hoe?’”

Dis interessant dat sy redenering hieroor begin met ’n aanhaling van Thomas Aquinas (1224/5-1274), vader van die sogenaamde “Skolastiek”. Ongelukkig verdiskonteer hy nie die feit dat Thomas se skeppingsbeskouing van die Griekse filosoof Aristoteles af kom en nie uit die Bybel nie. Trouens, Thomas het baie moeite gedoen om die Bybel só te plooi dat Aristoteles se (heidense!) godsbegrip van ’n “onbeweegbare beweger” daarin kan pas.

Gevolglik leer hy oor die sondeval dat die mens met die sondeval die genade verloor het en dat deur Christus se sterwe die mens weer genade ontvang. Spasie ontbreek om hierop in te gaan, maar ek noem net dat hy die Bybelse waarheid dat die hele skepping deur die sonde getref is, ignoreer.

Thomas se dualistiese teologie van “Natuur en Genade” rus op sy heidense beskouing van die skepping deur ’n “onbeweegbare beweger”. Dit is onversoenbaar met die Bybelse leer van ’n skepping deur die Lewende God. Dit was baie goed (Gen 1:31) maar is totaal deur die sonde bederf (vgl Gen 3:17-19, Rom 8:19-22). Christus het gekom om te herskep en sy Kerk geroep om, onder leiding van sy Gees, hierdie werk voort te sit totdat Hy weer kom (vgl Joh 1:1-18, Kol 1:15-23, ens).

Schoombie haal verder vir Thomas aan wat sê dat ’n verkeerde siening van die skepping lei tot ’n verkeerde siening van God. Daarop sê ek amen, net jammer Thomas het dit self geïgnoreer.

(Hoofbron: Van der Walt BJ (2017). Thomas Aquinas and the Neo-Thomist tradition – a Christian philosophical assessment. Potchefstroom: Institute for Contemporary Christianity in Africa.)