Thomas Fuller skryf: “Groot rykdom en groot vergenoegdheid woon selde saam in een huis.” Hier­mee onderstreep hy dat onvergenoegdheid en ondankbaarheid kenmerkend is van ’n welvaarts­gemeenskap. Die rede daarvoor is doodgewoon dat die oorvloed van materiële besittings jou laat fokus op wat jy [nog] nie kon inpalm nie en jou in die gejaag daarna by die waarde en skoonheid van die omgewing laat verbykyk. Daar­teenoor word van die eerste gemeente vertel dat hulle “hulle kos met blydskap en in alle eenvoud geëet” het (Hand 2:46). Duidelik het hulle as ’n arm geloofsgemeenskap in hulle swaarkry vreugde in die saamgeniet van gewone en alle­daag­se dinge ontdek. Dit is een van die verrei­kendste en blywendste vrugte van ’n “groen” leef­styl: Dit help ons om te ontsnap aan ’n gejaagde, angstige lewenspatroon, ten einde vreug­de en seën te beleef in die raaksien van hoe God in sy ge­nade na ons toe kom in die “gewone” van sy skepping.