Daar word dikwels met my generasie (die millennials) gespot omdat ons grootgemaak is om te glo dat “almal wenners is” en dat ons “enige en alle drome kan bereik”. Ek, soos meeste van my skoolmaats, is geleer dat ons die potensiaal het om “die wêreld te verander”. So het ek op skool keer op keer

As kerk het ons nodig om anders te dink oor wat dit beteken om die gemeente en uiteindelik die gemeenskap te dien. In die verlede was die NG Kerk se gemeenskap ’n homogene groep en die kerk het aangeneem almal dink, praat en leef dieselfde kultuur. Indien ons dink aan die kerk wat doodloop, leeg­loop

In die 13de eeu het Thomas Aquinas die opmer­king gemaak dat die ontsaglike diversiteit en pluri­formiteit van die skepping God beter ver­teen­­woor­dig as enige skepsel alleen. Die skepping ver­­­­teenwoordig God. Ek lees ook Job 12, waar God vir Job sê: “Miskien moet jy die diere vra om jou te leer, die voëls daarbo om jou

Die kerk is ’n plek van verskillende mense en verskeie stemme, wat ons dan saamroep om iets te probeer verrig, ’n visie te dryf, of selfs om ’n probleem op te los, en dit is dán wanneer daardie stemme begin praat. As geloofsgemeenskap, as kerk van Christus, sê ons dat ons insluitend is, of dat

As kind het ek die wonderlike voorreg gehad om in ’n huis groot te word waar my ouers elke geleentheid gebruik het om vir my en my sibbe te leer van God se skepping, van sy liefde en van sy koninkryk. As ons in die motor gery het, het ons natuurlik baie gelag, en ook

Ek is die afgelope nege jaar betrokke by jeugbediening en bedien as jeugwerker in die Klein-Karoo. Dit wat ek die afgelope tyd beleef, gesien en ervaar het in die NG Kerk is positief. Dit gee hoop en alhoewel daar nog altyd ruimte is vir vernuwing dink ek die kerk kry dit reg om oor grense

My naam is Charlotte Bonsiwe Nelsiwe Siba­nyoni. Om my droom vir die kerk te verstaan, moet ek dalk net iets oor myself vertel. Soos ’n mens uit my naam en van kan aflei, is ek ’n Ndebele van geboorte. Op ’n vreemde manier het my pad – onder andere via ’n kinderhuis – na Afrikaanse

Ek het twee jaar lank die voorreg gehad om in die ingenieurswêreld te werk, waar jy met ’n wye spektrum van mense te doen kry. Mede-gelowiges, eks-moslems, nie-gelowiges, Afrikaanse, Engelse, Setswana-, Sesotho-, Zoeloe-mense, en selfs ’n buitelander – almal mense soos ek en jy. Ek het die kerk in die wêreld beleef. Beleef hoe ’n

Enjoying Mom’s Sunday lamb shank prepared in her signature sweet and sour honey mustard sauce with oven baked potatoes and organic veggies fresh from the garden awakens memorable reminiscences. Prior to the actual lunch, I would daydream: “What’s for pudding?” Was the prospect of concluding lunch with something sugary sweet enough to keep this teenager

Bibberend van die koue sit sy onder haar snoe­si­ge kombersie. “Môre juffrou, môre maats,” sê hulle almal met ’n tikkie geborgenheid saam.  Sy sit langs ’n seuntjie met ’n ander velkleur as sy, maar vir haar is hy net nog ’n klasmaat. Sy loer na hom aan haar linkerkant en hoor sy tande onwillekeu­rig houtkappertjie

Paul Ricoeur verduidelik dat vir ’n gesonde iden­titeit ’n mens se brein twee besondere funksies het, naamlik herinnering en verbeelding. Om te kan sien wat was én om te kan droom hoe dinge in die toekoms kan wees. Dit is natuurlik ook waar wanneer ons oor die kerk praat. Ons moet weet waar ons vandaan

Elkeen het sy eie belewenis van wat kerk is. Dit maak minder saak wat die kerk vir jou is, en meer saak dat die kerk iets vir jou is. Vir my is die kerk liefde. In jou studentejare word jy baie keer gevra: “Hoekom hou jy aan kerk toe gaan?” Wanneer hierdie vraag gevra word,

“Ein Schiff, das sich Gemeinde nennt, fährt durch das Meer der Zeit …” So begin ’n Duitse kerklied. In Afrikaans vertaal, lui dit: “’n Skip wat ‘gemeente’ genoem word, vaar deur die see van die tyd.” Deesdae word ek baie aan hierdie lied herinner. Nie omdat almal nou begin om hulle Desember-seevakansie te beplan nie.

In sy brief aan Eberhard Bethge op 30 April 1944 skryf Dietrich Bonhoeffer dat hulle ’n tydperk ingaan gekenmerk deur godsdiensloosheid. Hy beskryf in hierdie woorde nie net sy verstaan van die destydse tydsgees nie. Hy is self ook krities oor die godsdienstigheid wat verlore gaan – oor ’n me­­tafisiese, subjektiewe “God of the gaps”

Vir die afgelope Algemene Vergadering van die Wêreldgemeenskap van Gereformeerde Ker­ke, moes elke lidkerk se afvaardiging ’n sekere persentasie nie-gelegitimeerdes, jonges en vroue insluit. As redelik jonk en vroulike jeugwerker, is ek die geleentheid gegun om die vergadering vir 12 dae in Leipzig, Duitsland by te woon. “It’s a dangerous decision to follow Christ, because

Om ’n kampvuur in die stilte, of onder ’n boom in die veld en selfs in die rumoer van ’n besige straathoek hoor ons ’n stem. Dit is ’n stem wat ons versigtig, tog met ywer innooi. Nooi om te kom dans op die wolke van ’n kouefront en op die melodie van ’n meesterstuk

Ek het teologie gaan studeer omdat ek vas oortuig is God het my geroep deur Jeremia 1: “Jy moet gaan na wie toe Ek jou ook al stuur.” Ek het nog altyd ’n groot liefde en passie vir God en sy Woord gehad. Ek is lief vir mense en dit was vir my opwindend om

Vir lank wonder ek al hoe die stem van die Here klink. Is dit die stem van ’n ou man, vol wysheid en gesag? Of dalk ’n bewerige, onseker stem soos die van ’n tienerseun wat met sy meisie se pa praat? Klink hierdie stem van God vir almal dieself­de? En kan almal dit hoor?