Daar bestaan by Nuwe-Testamentici min twyfel daaroor dat die verkondiging van die koninkryk van God ’n wesenlike element van sowel Jesus as die vroeë kerk se verkondiging was. Daar bestaan egter nie ’n soortgelyke konsensus oor wat presies met dié frase bedoel word nie. Dui dit op ’n fisiese koninkryk soos dié van Dawid wat […]

Die begrip “Koninkryk van God” speel ’n be­langrike rol in die Evangelies én in die gesprek oor missionale kerkwees. Die Ou Testament gebruik die term nie net so nie, maar dit moet ons nie ont­moedig om te besin oor die Ou-Testamentiese getuienis oor die God van Israel nie. Die einde van die Dawidiese koninkryk, wat

In die Evangelie volgens Matteus is die eerste verkondiging van Johannes die Doper (3:2), Jesus (4:17) en die dissipels (10:6) telkens dieselfde: Men­se moet hulleself bekeer want “die koninkryk van God het naby gekom”. Soos in die ander Evangelies is die uitdrukkings “koninkryk van God” (3 keer), en die wisselvorm “ko­ninkryk van die hemele” wat

Die begrip “koninkryk van God/koninkryk van die hemele” speel volgens veral die Evangelies ’n beduidende rol in die bediening van Jesus. Ook in die huidige missionale beweging in sommige kerke, ook die NG Kerk, speel die gedagte van die koninkryk van God ’n belangrike rol. Tog kom dié begrip glad nie in meer as twee-derdes

Dit is opvallend hoe verskillend die vier Evangelies oor Advent en Kersfees verslag doen. Markus vertel niks daarvan nie, Johannes het ’n proloog wat die verhaal van Jesus voor die skepping begin (Joh 1:1-18), terwyl Matteus en Lukas die gebeure rondom Jesus se geboorte vanuit verskillende perspektiewe vertel. Matteus begin met Jesus se geslagsregister vanaf

Die oproep wat gemeentes vroeër die maand ontvang het “na ’n landwye geleentheid vir verootmoediging en voorbidding op Woensdag 8 November”, het my opnuut oor ons verstaan van gebed laat wonder. Uit antieke tekste wat byvoorbeeld opgegrawe is in daardie gebiede wat gedurende die Bybelse tye deur die Egiptenaars, Arameërs, Hetiete, Kanaäniete, Assiriërs en Babiloniërs

In sy boek oor Paulus as briefskrywer waarsku Randolph Richards dat ons dikwels dink dat hy net soos ons geskryf het. Dit wil sê dat hy iewers op ’n stil plek by ’n tafel gaan sit het om op sy eie ’n brief te skryf. Of as ons onthou dat hy in ses briewe wat

“Wees vrugbaar en vermeerder” – met dié oorgelewerde volgorde van ons Ou Testament soos ons dit het, is dit die eerste woorde wat God tot die mens rig (Gen 1:28). Deur die eeue heen is hierdie opdrag deur godsdiens­tige gemeenskappe as ’n Godgegewe opdrag om voort te plant beskou, terwyl kinderloosheid as buite die “normale”

In Lukas 7:36-50 word vertel hoedat Jesus deur Simon, ’n Fariseër, genooi is vir ete. Simon was aspris ’n treurige gasheer wat nagelaat het om Jesus te soengroet, sy voete te laat was of sy kop met olyfolie te salf. Tussen sy gaste was daar egter ’n ongenooide vrou met ’n reputasie eerder as ’n

Na wat vertel word is een van die vrae waarmee die jong Martin Luther geworstel het die vraag: “Waar vind ek ’n genadige God?” As kin­ders van die Kerkhervorming van 500 jaar gelede kan ons met dankbaarheid getuig dat Luther inder­daad later vanuit die Skrif van ’n antwoord op die vraag oortuig is. Die indruk

Daar word deesdae dikwels na die korrupte optrede van invloedryke individue in die samelewing as ’n vorm van patronaatskap verwys. Die onderliggende gedagte is dat korrupte persone hul posisie en invloed misbruik om hulleself te verryk ten koste van ander. Die voorkoms van patronaatskap met weldoeners aan die stuur daarvan is nie ’n nuwe verskynsel

Die Hebreeuse woorde wat in Afrikaanse Bybels gewoonlik met “geregtigheid” (tsaddîq) en “reg” (mishpat) vertaal word, kom nie alleen afsonderlik nie, maar dikwels as woordpaar reg deur die Ou Testament voor. Trouens, dit word voor­ge­stel as iets wat nie alleen waar is van God nie, maar dat Hy dit ook van sy mense vra. Die

Die Britse Nuwe-Testamentikus Charlie Moule het in sy nadenke oor die verstaan van Jesus deur die Vroeë Kerk telkens verwys na die ingrypende teologiese refleksie wat sy lewe, dood en opstanding daarin ontlok het. Die gebeure rondom Jesus het die eerste navolgelinge van Jesus se verstaan van die ganse wêreld en God ingrypend verander. Moule

Pas het ons as kerk Pinkster gevier, die seisoen in die kerkjaar waarin ons fokus op die uitstorting van die Heilige Gees op Pinksterdag. Die boodskap dat God sy Gees aan mense gee, is egter ’n baie ou boodskap waarvan die Ou-Testamentiese geskrifte reeds getuig. Numeri 11:24-30 is een so ’n voorbeeld. Indien ons dié

In die Grieks-Romeinse wêreld is die navolging van Christus as ’n gevaarlike bygeloof beskou. ’n Bygeloof omdat dit nie die gebruike en instellings gehad het wat die Romeine met ’n volwaardige geloof geassosieer het nie. Die Christene het naamlik geen tempel, altaar, offers of priesterdom gehad nie. Die Christelike bygeloof was egter nie net vreemd

In ’n brief in Kerkbode word vermeld dat ek in ’n vorige bydrae oor die tema van opstanding en lewe na die dood, nie die “OT-getuienis volledig op die tafel” sit nie. In dié verband word Job 19:25-26 en Psalm 16:10-11 genoem, terwyl daar ook vermeld word dat die tekste wat ek wel noem, nie bespreek

Om gekruisig te word was volgens die Romeinse skrywer Cicero om die verskriklikste dood denkbaar te sterf. Gekruisigdes kon dae aan ’n kruis hang voordat hulle gesterf het. In dié tyd sou hulle herhaaldelik om hulp skree voordat hulle uiteindelik danksy hul bloedverlies, dehidrasie en fisiese uitputting sou sterf. Niemand wat in die antieke wêreld

Gedurende hierdie tyd wat ons as Christene Jesus se opstanding vier, is dit tog goed om in gedagte te hou dat die Bybelse getuienis oor die dood en wat daarna volg, deur die millennia heen gewissel het. Uit ’n noukeurige lees van die Ou Testament is dit duidelik dat geloof in lewe na die dood

Vir Jesus was Lydenstyd nie ’n seisoen van die kerkjaar nie. Geweld, armoede, siekte en kon­flik was ’n daaglikse werklikheid vir Hom. Dit is egter opvallend dat spesifiek Jesus se lyding vir sowel Petrus, die segsman van die dissipels, as die Satan ’n probleem was. So wou beide in die Matteus­evangelie keer dat Jesus ly.

In ’n vorige aflewering van hierdie rubriek het ons aan die hand van ’n interpretasie van Genesis 1:27 gesien dat ons as mense die “beeld van God” is. Ons is die sigbare, tasbare tekens van die omvang van God se teenwoordigheid en grootheid. Waar ons is, daar is die beeld van God. Jesaja 49:1-6 kom

In die antieke wêreld was sout ’n wondermiddel. In ’n wêreld sonder yskaste het dit nie alleen smaak aan kos gegee nie, maar dit ook gepreserveer. Sout is verder as kunsmis, ’n katalisator in oonde, en as velsorgmiddel gebruik. Volgens Plinius die Oudste was ’n beskaafde lewe doodgewoon onmoontlik sonder sout! Die veelvoud van gebruike

Genesis 1:27 getuig: “God het die mens geskep as sy verteenwoordiger; as beeld van God het Hy die mens geskep; man en vrou het hy hulle geskep”. Oor die betekenis van dié getuienis word daar wyd gespekuleer. Meeste antwoorde getuig eerder van hedendaagse sielkundige, antropologiese of filosofiese beïnvloeding as van kennis van die destydse sosio-antropologiese