Frikkie Coetzee het pas aftree-ouderdom bereik en is vandag meer opgewonde oor die bediening as ooit. “Ek wil soos jy lyk as ek 65 is!” sê ek, en hy lag en vertel van die lesse wat hy geleer het en sy groot drome vir die kerk. Ons gesels oor die pad wat hy gestap het […]

“Ek wil nooit ’n dominee op die platteland wees nie!” Hoe baie moes ek dit al hoor. Of iets soortgelyks. Veral onder jonger dominees deesdae. Ja, hulle sien dalk nog kans vir “’n klein plekkie langs die see”, sal hulle dan opmerk – die roeping Kaap toe loop al sterker – maar nie sommer vir

“Ja, so ons doen maar sulke goeters,” sê Santie Tyrer en lig haar skouers. Sy vertel van ’n vrou wie se man onlangs oorlede is: “Dit was ’n reënerige Dinsdag, en dit is koud en die vrou is soos amper in ’n trance … jy weet. Maar dis maar hoe sy is. Om te oorleef.

Rudolph Scharneck is ’n dominee wat graag die misterieuse stiltes van die hoogtes opsoek. Soms vind hy dit in die wilde vrede van hoë bergpieke, ander kere in die klank van die wind wanneer sy gemotoriseerde sweeftuig die ideale hoogte bereik en hy uiteindelik die enjin kan afskakel. “Die belangrikste dinge is stap en vlieg,”

Hulle is gebore in die VSA, maar woon al vir meer as twintig jaar in Afrika. Die laaste twaalf in Suid-Afrika; voor dit agt jaar in Nigerië. Mike en Megan Ribbens is vreemde wesens. Dié tipe mense wat die donker opsoek om juis daar ’n lig te wees – in groot kontras met die al

“Waarom doen jy dit?” vra ’n besoeker. Sy was ’n welaf vrou, onthou ek, uit die Ooste van Pretoria. En ’n mens kan haar vraag verstaan. Dit was waarskynlik moeilik om te glo dat iemand doelbewus sal kies om dié tipe lewe te leef. Sané het in ’n huis saam met tienermeisies in nood gewoon.

Annatha Nel is ’n dominee by twee gemeentes weerskante van die Oranjerivier. Die twee gemeentes, NG Keimoes en NG Neilersdrift, het onlangs ’n samesmeltingsooreenkoms onderteken. “Die Noord-Kaap kleef maar aan my en die Oranjerivier vloei al soveel jare deur my,” sê sy. Behalwe vir haar gemeentewerk, is sy ook betrokke by die groter kerkstrukture in

Sy is sekerlik die alleen-dominee in die land met die grootste gemeente en hulle besit nie eens ’n gebou nie! Dit was my eerste gedagte toe ek ’n paar weke gelede by die kerk instap. Die tipiese ou kerkgebou – wat hulle by ’n buurgemeente huur – was so vol dat almal nie inpas nie.

As daar ’n boek is wat elke dominee, pastoor, kerkraadslid, teologiestudent … moet lees, is dit Preacher, let my people go, deur Zakhe Mazibuko. ’n Mens kan amper nie dink dat ’n boek oor die kerk en geld nié vervelig is nie. Wel, hier is ’n uitsondering! Dalk omdat Zakhe dit regkry om iets van

Lizelle de Bruin “bedien” tot 450 000 mense op ’n slag. Praat van ’n groot gemeente! Gewoonlik is sy aan die ander kant van die mikrofoon. Maar die keer kan ek die vrae vra. “Wat weet min mense van jou?” vra ek. “Ek het eers op 52 leer swem. En … ek weet nie of

Verbeel ek my of ervaar ’n al groter groep van my dominee-vriende deesdae ’n roeping van die Here Europa toe? Of na Kaapstad? En jy is reg, wie is ék om te oordeel. Ekself het al menigmaal gebid, Here stuur my asseblief na een of ander mooi plekkie in die berge of langs die see!

“Ek is in totale verwondering oor die handewerk van God in die makro- en mikrokosmos. Ek verwonder my aan die sterrehemel en geniet elke nuwe ontdekking oor die sterre en planete. Die onpeilbare omvang van die heelal wat konstant in beweging is,” sê Nic Grobler. Hy was vir lank ’n dominee, vandag, op 79, is

Ek het Len Muller die eerste keer op Richardsbaai ontmoet. Dit was jare gelede. Hy was ’n jeugwerker by ’n NG gemeente op die dorp en het die week die lofprysing gelei. Ons het koffie gedrink en hy het my vertel dat hy deeltyds besig is met sy studies in teologie. “Maar my eintlike droom