Werner Nel

‘Wie is God?’ – die vertrekpunt van ons roeping

Een van die terme wat in die afgelope paar jaar seker die meeste in die kerk gebruik word, is “missionaal”. Ons verstaan van gemeenskap- en kerkwees, en ons gestuurdheid in die wêreld word meer en meer beïnvloed deur ons verstaan van missionaliteit.

Die klem lê daarin dat gestuurdheid nie net ’n deel van ons bediening is nie, maar dat ons bestaan in gestuurdheid. God is besig om te beweeg in die wêreld, en ons as gemeenskap van gelowiges het die voorreg om saam te gaan.

Hierdie herontdekking van ons verstaan van kerkwees plaas talle geleenthede op die tafel. Ons hoor getuienisse van gemeentes wat waarlik deel is van hierdie beweging van God, en wat sodoende ook deel raak van die stryd om versoening en geregtigheid.

’n Belangrike vraag om wel te vra, is “Wie is God?” As ons sê en bely dat God besig is om te beweeg, en ons uitnooi om saam te kom, is dit belangrik om te vra wie is hierdie God wat beweeg, en wat ons saamnooi. 

In hierdie vraag lê ons diepste identiteit as kinders van God opgesluit. Ons bely tog dat ons kinders is van die drie-enige God.

Hierdie vraag lei dan ook tot nog ’n insig, die missio Trinitatis. Die Drie-eenheid wat beweeg in die wêreld, en wat dit moontlik gemaak het vir ons om saam te kom. Hy het ons, die ander, met Homself versoen, en daarom is dit moontlik om deel te neem in sy beweging in die wêreld.

Daarom bely ons ook dat ons identiteit as kinders van die drie-enige God, inderdaad missionaal is.

In hierdie ruimte van beweging is dit dan ook moontlik vir ons om na ander te kyk soos wat God na hulle kyk. In hierdie ruimte is versoening en geregtigheid moontlik. In hierdie ruimte is dit moontlik om ontslae te raak van al ons vooropgestelde idees oor ander en oor hoe hulle behoort te wees, en om deel te neem aan die uitnodiging van die Gasheer. In hierdie ruimte kan ons in verhouding staan met ander, en opreg bely dat ons almal begenadigdes is.

Wanneer ons as kerk, die vraag “wie is God?” vir onsself bly afvra, ontdek ons weer en weer wie ons self is in Hom, en ook wie ander is, en daarom is dit dan ’n ruimte waar versoening en ’n lewe saam met ander kan plaasvind.

Dit is juis die missio Trinitatis, waarvan ons self kan deel wees wat ons as kerk se roeping bepaal, en wat ons hoop gee in tye wat dalk hopeloos voorkom.

Werner Nel is ’n teologiestudent aan die Universiteit van die Vrystaat wat sy gemeentejaar in Lusaka doen.

Dirkie help mense wat Bybel ‘reg’ wil lees

HOE VERSTAAN ONS WAT ONS LEES?
Deur Dirkie Smit
Uitgewer: Lux Verbi, 1987


Op ’n helder en onstigtelike manier het Dirkie Smit reeds in 1987 die netelige vraag rondom ’n “regte” manier van lees van die Bybel vir die deursnee-Afrikaanssprekende gelowige op die tafel gesit. Mense wil weet hoe “behoort” ons die Bybel te lees. Doen ons en ander mense dit “reg”, of nie?

Deur die daaglikse leeservaring van mense met alle tekste waarmee in aanraking gekom word, van advertensies en koerante tot geestelike boeke en tekste van die Bybel, te verduidelik met behulp van ses sentrale vrae, kry hy dit reg om ’n eenvoudige maar tog baie sinvolle lees- en verstaan-raamwerk te bied.

Hierdie vrae kom bykans onbewus en van-selfsprekend na vore en speel mee in elke leesproses wanneer mense met tekste omgaan. 

Die boek is nie geskryf vir kenners en akademici nie, alhoewel hulle baie daaruit kan put, maar vir alle mense wat met tekste omgaan en veral vir mense wat die Bybel lees met die verwagting om sinvolle en geloofwaardige boodskappe daaruit te neem.

Die bedoeling daarvan is om ons te help dink oor wat ons daagliks besig is om te doen en te ondergaan wanneer ons tekste lees. 

Deur kort en sinryke besprekings omtrent die teks, die wêreld agter die teks, die wêreld voor die teks, die kritiese aspekte van en in die teks, die verstaanspiraal en die konteks as die ses samestellende dimensies van die lees-gebeure en verstaan-ervaring, wil die boek elkeen wat met die Bybel omgaan, help om dit op ingeligte, eerlike en respekvolle manier te doen.

Wat die boek nog meer toeganklik maak, is die toepaslike sketse wat as illustrasie vir elkeen van die vrae ontwerp is. Dis eintlik hartseer dat terwyl hierdie soort uiters leesbare en helpende werk van Smit meer as 30 jaar gelede die lig gesien het, die huidige kerklike gesprek nog steeds jammerlik en verdelend vasval rondom die maniere wat die Bybel benader, gelees en verstaan word.

▶ Dr Jan Woest is predikant in sinodale diens in Namibië vir die Renovaré-proses.

Dan is ons arm

Prop Jannie Botha van Witfield skryf:

Ek wil graag reageer op die artikel “Die Kerk moet verstaan wie God is” (Kerkbode, 4 Mei). Dit was ver­blydend om die inhoud van die artikel te lees, maar dit het my ook met ’n beklemmende hart gelaat. Ek het gewonder wat het van ons gemeentes geword wat altyd met sending, plaaslik of buiteland, besig was.

Ek dink dr Bosman raak ’n baie belangrike saak aan, want die aard en wese van kerkwees, lê juis in haar missionale taak. Romeine 3:10 gelees saam met Johannes 3:16 sluit dit tog oop. Daar is geen mens regverdig nie en God het die wêreld so lief gehad (en het die wêreld nog steeds so lief) dat Hy sy Seun Jesus vir ons gegee het.

Daarom ook sy opdrag in Handelinge 1:8: “Julle sal my getuies wees in Jerusalem, Judea, Samaria en tot in die uithoeke van die wêreld.” Die kerk het inderdaad arm geword aan sending. Ons wonder waarom krimp die kerk? Ons wil God eer elkeen in sy eie klein hoe­kie. Die sendingorganisasie mag net 10 minute een maal per jaar kry want anders meng dit in met ons eredienste.

’n Ware missionale kerk eer God omdat die kerk die reddende liefde van God na ’n verlore mens waar hy/sy ook al is, bring.

Kerkwees sonder ’n liefde vir sending en evangelisasie, is inderdaad ’n arm kerk. Gemeentewees sonder ’n liefde vir sending en evangelisasie, is inderdaad ’n arm gemeente.

Meeste Europeërs noem hulself ‘Christene’

Ofskoon Europeërs steeds minder kerk toe gaan, beskryf ’n groot meerderheid hulleself steeds as Christene.

Dít is die sentrale gevolgtrekking van ’n omvattende peiling wat die gesaghebbende Amerikaanse Pew-Navorsingsinstituut gedoen het. Altesame 24 000 mense is tussen April en Augustus 2017 oor hul religieuse oortuigings uitgevra, en die verslag met die resultate is pas bekend gemaak.

Vir die doeleindes van die studie is die Europeërs in drie groepe ingedeel: praktiserende Christene wat gereeld die kerk besoek, nie-praktiserende Christene wat net twee of drie keer per jaar ’n erediens bywoon (meestal met Kersfees of Pase), en diegene wat geen godsdiens aanhang nie.

Dit blyk dat kerkbesoek in tradisioneel protestantse lande veel minder is as dié in Katolieke lande. In Italië gaan 40% van die mense gereeld kerk toe, in Finland en Swede slegs 9%. In Nederland is dit 15%, maar in Duitsland is dit nog 22%.

Waar 27% van die Europese bevolking in God glo soos Hy in die Bybel beskryf word, meen 38% hulle glo wel in ’n “hoër spirituele mag”, ’n soort God, maar nie soos die Bybel Hom uitbeeld nie.

As dit gaan oor wetenskap en geloof, is daar ’n yslike kloof. By ongelowiges stem 63% saam met die stelling dat “die wetenskap geloof onnodig in my lewe maak”. By praktiserende Christene daal dit tot 17% en tot 27% by nie-praktiserende Christene.

’n Interessante gevolgtrekking is dat mense se religieuse oortuiging geen dramatiese invloed het op hul houding rakende die Islam nie. Dis uiters aktueel op die oomblik, gesien die stroom vlugtelinge wat die laaste jare uit die Midde-Ooste op Europa toegesak het.

Altesame 40% van die praktiserende en 37% van die nie-praktiserende Christene meen immigrasie uit die Midde-Ooste moet beperk word. Onder ongelowiges is dit minder, te wete 28%.

In totaal 49% van die praktiserende en 45% van die nie-praktiserende Christene (en 32% van die ongelowiges) sê die waardes van die Christendom is onversoenbaar met dié van die Islam.

Verrassend is die bevinding dat die korrelasie tussen geloof en die sterkte waarmee mense hul etniese identiteit beleef maar taamlik effens is. By 42% van die ongelowiges kon ’n sterk etniese identiteit waargeneem word; by praktiserende en nie-praktiserende Christene was dit 52% en 53% onderskeidelik.

’n Stelling is aan die ondervraagdes voorgehou: “Ons mense is nie perfek nie, maar ons kultuur is meerderwaardig teenoor ander.” Van die praktiserende Christene het 54% en die nie-praktiserendes het 48% saamgestem. By die ongelowiges het dit gesak tot 25%.

’n Duidelike verskil kon wel gesien word betreffende die wettiging van homoseksuele huwelike en aborsie. Waar 58% van die kerkgaande gelowiges vír die wettiging van gay-huwelike en 52% vír die toelating van aborsie in sekere omstandighede was, was die persentasies onder nie-kerkgaande Christene 85 en 80. Onder ongelowiges was dit nóg hoër, te wete 87 in albei gevalle.

Nog ’n veld waar die verskil duidelik is, is die vraag of die staat Christelike waardes aktief moet steun. Praktiserende en nie-praktiserende Christene (35% en 36%) stem saam dat dit moet gebeur, maar net 18% van die ongelowiges stem saam.

’n Boek wat 8- tot 12-jariges sal help

WAT GLO JY?
Deur Chris van Wyk
Uitgewer: Christelike Uitgewersmaatskappy


Het jou tween (8- tot 12-jarige) vrae rondom God, Christus, geloof, die Heilige Gees en alles wat daarmee verband hou? Die boek is juis vir hulle, om hulle met hul geloofsgroei te help en gesprek onder mekaar te stimuleer, maar meer as dit – om ware, eerlike antwoorde te gee.

Op hierdie ouderdom is tweens juis besig om hulle geloof en hulleself te bevraagteken, om sin van die wêreld te maak. In Wat glo jy? is daar 52 vrae met kort 20 woord-antwoorde oor vrae soos “Wat is sonde?”, “Hoe kan ek verlos word?”, “Wat is geloof?”, “Wat is gebed?”, “Wat is die sakramente?” en nog baie meer. Saam met elke vraag is daar ’n Bybelteks wat die antwoord ondersteun, asook ’n Bybelse verhaal om te oordink en in hulle eie leefwêreld te integreer. 

Die antwoorde is gegrond op ekumeniese, gereformeerde en ander belydenisskrifte, met die Geloofsbelydenis van Nicea as “gesamentlike” geloofs-belydenis. Gevolglik is Wat glo jy? vir alle tweens, nie net vir ’n spesifieke denominasie nie.

Ouers, onderwysers en kategete wat met tweens leef en werk, kan by die boek baat vind, juis omdat dit ’n handige hulpmiddel is om gesprekke rondom geloof te begin. Ek sou egter meer vrae vir gesprek wou sien, wat mense wat dalk nie baie ondervinding met tweens het nie sommer so uit die boek kon vra om gesprek aan die gang te kry. Nietemin dink ek die Bybelverhaal help tog om eie vrae te ontlok. 

Die boek slaag daarin om die vrae rondom geloof te internaliseer en te integreer met die wêreld. CS Lewis sê in The great divorce: “Once you were a child. Once you knew what inquiry was for. There was a time when you asked questions because you wanted answers and were glad when you had found them. Become that child again: even now.”

As jy ’n volwassene is, kan jy die metgesel-boek Wie is God? aanskaf. Dit gee 60 woord-antwoorde op dieselfde vrae, met meer Skrifverwysings. 

Johan Orsmond is ’n predikant in Somerset-Oos.

Christenskap is ’n leefstyl van omgee en diens

Ná ’n bediening wat 43 jaar gelede in Fort Victoria begin het en hulle na Onderstepoort, Upington en Elarduspark geneem het, is ds Jannie du Plessis en sy vrou Sunet die afgelope paar jaar in Skotland. SUNET du Plessis vertel van die bediening daar.


In 2011, op besoek aan Skotland, raak ds Jannie du Plessis bewus van die Skotse kerk se nood aan predikante. Agtien maande later tree hy in gesprek met die Church of Scotland en spesifiek met twee plattelandse gemeentes, Dunscore linked with Glencairn en Moniaive, hier in Dumfries and Galloway, die versteekte juweel van Skotland.

Jannie het as gestuurde van die NG gemeente Elarduspark hier kom werk, as leenpredikant, vir ’n periode van drie tot ses jaar. Ons woon nou amper vyf jaar op Wallaceton, in ’n pastorie met ’n verruklike uitsig oor die Cairn-vallei.

Dis nogal ’n uitdaging om in ’n nuwe konteks met ’n vreemde kultuur en boonop in ’n totaal sekulêre omgewing, die evangelie in jou tweede taal te bring. Hier is God uit die samelewing verwyder en om oor Hom te praat en te getuig, gee aanstoot. Ateïsme het die default geword.

Die Skotse Kerk het die jeug grootliks verloor. Hier is slegs enkele predikante onder die ouderdom van 40. Jannie is amper 70, maar die ander predikante noem hom “Laddie”!

Verder is die weer ’n groot uitdaging, ook vir die gemoed. 

Ons het egter gou besef dat ons oopkop moet wees en met ’n hart vol van God se onvoorwaardelike liefde die mense moet ontmoet waar hulle is.

Elke begrafnis is ’n geleentheid om die genade van Christus te verkondig, want dan is man en muis daar – gelowiges, agnostici en ateïste.

Kort na ons aankoms hier, sterf ’n jong dogter van 17. Die gesin was glad nie kerkmense nie, maar die pa het nederig en broos kom vra of sy dogter uit die kerk begrawe mag word. Hy is verseker van God se onvoorwaardelike liefde.

Sedert sy dogter se begrafnis, woon hierdie man die eredienste getrou by. Hy en sy ander dogter het ook kom vra dat haar buite-egtelike kindjie gedoop word. Daar is meer sulke verhale van mense wat kerklos geraak het en deur begrafnisboodskappe oor God se genade, terugkeer na die Here en met oorgawe by die kerk betrokke raak.

Begrafnisse en bikers

Dis tragies: slegte nuus is vir die kerk hier goeie nuus.

Huweliksvoorbereiding bied ook die geleentheid om Christus se liefde te deel. Moniaive is ’n skilderagtige kunstenaarsdorp waar motorfietsryers gereeld saamtrek. Twee bikers het in die hotel in Moniaive verloof geraak en hulle vra Jannie toe om hulle in die huwelik te bevestig. Albei het ingewillig tot huweliksvoorbereiding en die man, wat glad nie die Bybel ken nie, was geïnteresseerd en betrokke by die gesprek.

Jannie en Sunet by die kunswerk van Andy Goldsworthy, op die hertog van Buccleuch se grond, naby hulle huis. Foto: Cornel du Plessis

’n Maand later kry ek hulle in die voorportaal van die pastorie, waar die huilende, getatoeëerde Skotse bruidegom met poniestert en oorbelle my man hartlik omhels. Sy gesig straal toe hy vertel dat die Woord hom by die troue só aangespreek het dat hy by ’n kerk in Glasgow, waar hulle woon, gaan aanklop het en die Here Jesus ontmoet het.

Die bruid se ouers het ook gekom om dankie te sê, want sy is na baie jare weer terug by die Here. Dit was ’n hoendervleiservaring.

By ’n doopgeleentheid verlede jaar, het Jannie die doop so eenvoudig as moontlik aan die kinders wat teenwoordig was, verduidelik. Hy kry agterna ’n e-pos van ’n ma wat sê haar dogtertjie het haar na die doopdiens gevra waarom sy nie gedoop is nie en sy dring daarop aan om ook gedoop te word. Dit het gelei tot nog ’n besondere geleentheid.

Jannie was bevoorreg om ’n Covenanter-diens by ’n konventikel te hou. By dié geleentheid het hy ook twee kinders gedoop. Die Covenanters was Skotse gelowiges (Presbiteriaans) wat in die 17de eeu gekant was teen die kerklike inmenging van die Stuart-koningshuis en die eis dat die koning as hoof van die kerk erken sal word. Diegene wat Christus alleen as hoof van die kerk bely het, is wreed vervolg en selfs tereggestel.

Afgesette predikante het met die risiko van lewensverlies in afgeleë valleie tussen hoë heuwels dienste gehou. Hier in die suidweste van Skotland is monumente van sulke konventikels en daar word steeds vandag gedenkdienste gehou.

Albei ons gemeentes reik uit na die gemeenskap, deur brûe te bou na ongelowiges. In die wintermaande word middagetes in die kerk aangebied. Die kerk het stapgroepe, pluimbal, voëlkyk-uitstappies en leeskringe, asook “café church” om families te betrek. Dis alles inisiatiewe wat van die kerk uitgaan, maar dit is inklusief en oop vir almal.

’n Interessante verwikkeling is dat die Tango-groep van Moniaive (almal buite-kerklikes) aangebied het om ook ’n beurt te neem om kos te maak en by die kerk te bedien en die fondse wat só gegenereer word, vir die kerk te gee. Volgens hulle bedien ons hulle altyd met soveel liefde, dat hulle ook iets van hierdie liefde wil teruggee. Hulle het al twee keer smaaklike, stylvolle etes aangebied.

Sommige skakel nou ook by ander kerklike aktiwiteite in. 

Moniaive hou jaarliks ’n Blue Grass Festival en die erediens word daardie Sondag ingerig as ’n Blue Grass Gospel Service. Dit word bygewoon deur kerkgangers en buite-kerklikes van oor die hele Brittanje en bands uit talle lande van die wêreld.

Sommige van die orkeslede wat inwillig om in die kerk te speel, bely openlik dat hulle ateïste is. Juis hiérdie musikante kom dikwels agterna dankie sê en ons word jaarliks verras deur positiewe terugvoer oor die Christelike boodskap, ook van jongmense. Dit vra baie voorbereiding om die boodskap telkens vars, eietyds en treffend oor te dra.

Die skep van alternatiewe geloofsgemeenskappe wat meewerk aan die uitbreiding van die koninkryk, is die groot uitdaging. Ons twee kleingroepe (die bywoning is tussen agt en 14 mense per groep) vergader by die pastorie op ’n Woensdagaand en in Moniaive op ’n Donderdagaand. Dit is die hartklop van ons bediening hier: “Connect – connecting with God and one another”.

Twee ouderlinge, Matthew en Kath Aitken, daag met hulle fietse op by die kleingroep-byeenkomste. Hulle hou hulle koolstofvoetspoor fyn dop! Foto: Sunet du Plessis

Ons sing graag en die Bybelstudie is ’n gemaklike, oop gesprek, relevant vir ons tyd. Connect verwelkom mense van alle denominasies en buite-kerklikes. So word dit die poort waardeur mense uiteindelik ook weer die erediens kom bywoon.

Dunscore-gemeente is ingestel op gelowiges se verantwoordelikheid ten opsigte van God se skepping. Hulle leef ’n eenvoudiger, groener leefstyl en beoefen etiese koopgewoontes. Ons twee val in by hierdie alternatiewe leefstyl.

Die kerkie het reeds verskeie nasionale eko-toekennings ontvang en is voortdurend besig om dinge soos “ethical banking” en “Fair Trade” te bevorder. Lidmate is bewus van hulle koolstofvoetspoor en baie gebruik fietse as vervoermiddel. Een het selfs op sy 70ste verjaardag met die fiets Edinburgh toe gery – ’n afstand van 112 km! 

As chaplain by die laerskole in Moniaive en Dunscore, het Jannie die geleentheid om met die kinders Bybelse riglyne oor onderwerpe te deel. Sy handpop, Ethan, vergesel hom dikwels na gesinsdienste wat plaasvind in Kerstyd, Paasfees, Oesfees en tydens Dunscore se dorpsfees.

‘Bacon rolls’ op die Skotse heuwels

Tydens Paasfees hou ons, onder andere, die Sondagoggend vroeg ’n opstandingsdiens hier bo in die heuwels. Die uitsig, die atmosfeer en die ervaring kan moeilik verwoord word. Daarna eet ons “bacon rolls” by die pastorie.

Hier het ons geleer dat ouderdom irrelevant is in God se koninkryk, want ons betrokke lidmate (80% bo 60 jaar!) is dinamies en entoesiasties. Hulle kommunikeer gemaklik met mense van alle ouderdomme en hul sin vir humor is legendaries.

Daar is ’n groot begeerte by hierdie ouer lidmate om weer kinders en jong ouers te bereik. Tydens die somervakansies, het Dunscore-gemeente ’n vakansieklub vir kinders, ’n geleentheid om daagliks met die kinders ’n Bybelverhaal te deel. Deur spel en ander aktiwiteite word Bybelse waardes oorgedra. Dit is gebedsverhoring dat ons hierdie geleenthede kry, ten spyte van sekulêre wetgewing wat die geloofsonderrig aan kinders inperk.

Ons lidmate is hands on betrokke by barmhartigheidsprojekte. Dit is kenmerkend van die Church of Scotland: Christenskap is vir hulle meer as my persoonlike redding, dis ’n leefstyl van omgee en diens. Die lidmate is inklusief, warm en verwelkomend en sal nooit iemand van ’n ander kultuur of seksuele oriëntasie ongemaklik laat voel nie.

’n Borgskap het die onlangse herstel en opknapping van Dunscore-gemeente moontlik gemaak. Dit is veral te danke aan die inspirerende nalatenskap van Jane Haining (6 Junie 1897 – 16 Augustus 1944). Sy het in Dunscore grootgeword. Sy word sendeling en versorg Joodse dogters by die Skotse Sendingskool in Boedapest. In 1944 word sy deur die Skotse Kerk teruggeroep weens die Nazi-bedreiging. Sy het geweier om die Joodse dogters te verlaat in die donkerste uur van hulle lewe en so word sy die enigste Skot wat in Auschwitz sterf. 

Die “Rededication Service” van Dunscore se kerk, ná die herstelwerk en verbeteringe om dit warm, toeganklik en meerdoelig te maak. Foto: Alison Boyes

Kort nadat ons hier gekom het, stuur iemand vir Jannie na Lynn toe. Lynn was in die finale fase van kanker en baie soekend. Sy vertel toe vir Jannie dat sy ander godsdienste probeer het, maar steeds nie vrede het nie. Haar woorde was: “Help me to find home.” Lynn leer op daardie dag dat “home” nie ’n plek is nie, maar ’n persoon: Jesus Christus. Sy het dadelik eredienste en ander geleenthede kom bywoon, met haar kopdoekie en oë vol pyn, maar diep gelukkig. Sy het waarlik gelééf tot sy 11 maande later weg is. 

Op haar begrafnis vertel Jannie: “She accepted Christ as her Saviour that day. And then started one of the best journeys of my life, not so much because of what I meant to her, but because of what she meant to me.”

Dit is miskien die beste manier om ons werk hier te verwoord: Dit gaan nie oor watter verskil ons in Skotland maak nie, maar eerder watter verskil hierdie geloofsreis in ons eie lewe maak.

‘Kom ons beweeg aan’

Petrus C Louw skryf uit die Laeveld:

Ek rig hierdie skrywe na aanleiding van die gay-debat wat die bladsye van die Kerkbode die afgelope tyd oorheers.

Dit is duidelik dat persoonlike sienings en agendas die debat vanuit albei kante dryf en dat objektiewe aanvaarding van standpunte en vertolking tans geen plek gegun word nie. Vir my was die antwoord duidelik en was die skeidslyn onmiskenbaar. Geen interpretasie was volgens my siening nodig nie aangesien die Bybel baie duidelik oor die saak is.

Tog is die Bybel selfs meer duidelik oor die aspek van veroordeling. Die huidige debat fokus op gaywees alleenlik en dit is waar dit tekort skiet. By hierdie debat moet ook ingesluit word emosionele mishandeling, meerderwaardigheid, misbruik van enige aard, leuens, begeertes en vele ander sondes wat tans van die debat uitgesluit word.

Ons wil oordeel op grond van seksuele oriëntasie, asof ’n gay persoon slegter is as ’n vroueslaner, egbre­ker of enige ander sonde. Die punt is dat die kerk konsekwent moet wees en alle sondes onder dieselfde kam skeer ongeag wat dit is en ophou om die klem op seksuele oriëntasie te plaas.

Wat ’n persoon agter geslote deure doen as hy saans tuis is, het absoluut niks met enige een van ons te doen nie en geeneen van ons is in ’n posisie om te oordeel nie. Of die persoon aanlyn dobbel, sy vrou en gesin emosioneel afkraak en mishandel, haar dalk slaan, pornografie kyk of gay is, is verborge vir almal en daarom kan ons nie ’n oordeel vel nie. Dit is tyd om eerlik te wees en die skynheiligheid te laat staan, kom ons beweeg aan.

Bybel-toep ontsluit Bybel vir kinders

Die algemene gebruik van skerms onder kinders laat ouers baie keer kopkrap oor waar hulle heilsame toeps vir hulle kinders kan vind. Bible App for Kids/Die Bybel app vir kinders kan beslis by die lysie gevoeg word! 

Die fokus op Bybelverhale, aangebied met verstaanbare taalgebruik en vriendelike grafika, trek verseker aandag. Dit kan ouers bystaan om nuwe verhale by kinders te vestig of op ’n interaktiewe en prettige wyse reeds bekende verhale te herontdek. Die speletjies wat aan die einde van elke verhaal beskikbaar gestel word bied verder die geleentheid om die verhale te hersien.

Die Bybel-toepassing (app) vir selfone en tablette wat moontlik die meeste, oor verskeie platforms, afgelaai word, is YouVersion en Life.Church se gratis toepassing, “Bible”. Dit spog met 1 725 weergawes in 1 211 tale wat wettig op jou gekose platform beskikbaar is.

Ek was daarom bly dat ’n groep, wat reeds vertroue verdien het, ’n elektroniese Bybel vir kinders – in Afrikaans – beskikbaar gestel het en verder trots om te hoor dat ds Corné Randall van die NG gemeente Overkruin as stemkunstenaar vir hierdie toepassing opgetree het.

Die Bybelverhale-toepassing bied, terwyl die verteller die verhaal oordra, die teks op die skerm. Dit help ouers om ’n liefde vir lees by hulle kinders te kweek en kan ook bydra tot ’n nadenkende omgaan met Bybelverhale.

Baie ouers vind dit uitdagend om met hulle kinders oor geloof te gesels en hierdie toepassing bied ’n baie goeie platform – een waarmee kinders gemaklik is – wat geleenthede vir gesprek rondom die Bybel bied.

Soos met die lees van enige Kinderbybel is die betrokkenheid van jou as ouer altyd eerste prys. As ouer kan jy gerus ná die lees van die Bybelverhaal (of moontlik nadat hulle die speletjie klaar gespeel het) oor die inhoud en implikasies van die verhale met jou kind gesels.

Om die toepassing af te laai: Gaan na jou gekose toepassingwinkel en soek vir “Bible app for kids” of “Die Bybel app vir kinders”. Nadat jy dit afgelaai het, is dit nodig om die Afrikaanse weergawe af te laai. Jy kan dit doen deur binne die toep, wat pas afgelaai is, op die onderste ratjie aan die regterkant te klik op “Language” en “Afrikaans” te kies. Die toepassing sal jou dan die opsie gee om op te dateer. Doen dit alvorens jy enige stories aflaai om te verhoed dat jy data mors en die stories van vooraf moet aflaai.

▶ Pieter J Visser is ’n leraar en pastorale fasiliteerder by die NG gemeente Wierdapark.

Beskikbaar vir AndroidTM en Apple®.

google-play-badge

app_store_badge
   


Voorspoed, Bianca

Roelf van Wyk skryf:

Doer in die 70’s boks Pierre Fourie teen Bob Foster in Suid-Afrika. Baie was vir en baie daarteen gewees. Sondag breek aan en Rapport is vol foto’s van die geveg.

My vader koop nooit die Rapport nie, maar dié dag koop hy die Rapport. Ek wonder hoekom en die middag sou ek die antwoord kry. My pa (Roelf van Wyk) roep my en ek gaan sit by hom in die kombuis by die eettafel. En toe kom sy storie: My ou seun, in die Tweede Wêreldoorlog het ons almal van Suid-Afrika saam in ’n oorlog geveg. As ’n Indiër, swart man of wit man sterf, is dit dieselfde kleur bloed, selfde hartseer. Selfde pyn wat ervaar word.

Toe Pierre Fourie en Bob Foster boks en hulle raak aan mekaar, was daar nie wit strepe op Bob Forster en swart strepe op Pierre Fourie nie.

Toe sê my pa die volgende vir my: Hy hoop die NG Kerk gaan dit nog uitvind.

So, ds Bianca Botha, jy is ’n dapper vrou om jou mening te lug (Kerkbode, 4 Mei).

Hoop u gaan die lig nog baie helderder laat skyn.

Geregtigheid

Vir ’n lewe in navolging van Christus, is geregtigheid ’n saak wat van kernbelang is. En Jesus Christus maak dit keer op keer duidelik wat Hy onder geregtigheid verstaan.

Soos die keer in Lukas 11 toe ’n Fariseër vir Jesus nooi om by hom te kom eet. Tot sy verbasing doen Jesus nie die fatsoenlike ding om sy hande voor ete te was nie.

En dan praat Jesus met hom oor geregtigheid. Die Fariseërs dink mos dis belangrik om iets aan die buitekant skoon te maak, sê Jesus. Maar binne-in is hulle vol inhaligheid en gemeenheid. Hulle bring die tiendes van kruie soos kruisement en wynruit, want hulle dink dit is in dié soort nougesette nakoming van die wet dat geregtigheid lê.

Maar Jesus dui ’n ander weg aan. Hy sê eerder as om hulle te bekommer daaroor of die buitekant van borde en bekers skoon is, moet die Fariseërs dít wat binne-in die borde en bekers is, vir die armes gee. Dít is waarin geregtigheid en liefde vir God lê.

Geregtigheid is dikwels nie ’n gemaklike saak nie. Die eis om geregtigheid neem ’n mens juis uit jou gemaksone. Vra maar vir die ryk jong man vir wie Jesus gesê het om sy besittings te verkoop, die geld vir die armes te gee, en Hom dan te volg.

Weer is dit die eis: besorgdheid oor die armes. Weer vra Jesus dat iemand moet gee. Hy vra wat Hyself kom demonstreer het: selfopofferende liefde.

Hierdie eis om geregtigheid kom staan vandag in verskillende gedaantes voor die NG Kerk. Dit kom in die vorm van debatte oor grond. Dit kom in debatte oor taal en oor toegang tot onderwys.

En die uitdaging is om nie net aan eie belang te dink nie, maar om, in navolging van Jesus, om te gee vir ander. Juis wanneer dit ongemaklik word.

Kaapse Kansel saai weer uit

Die Christelike radiostasie Kaapse Kansel 729AM is terug op die lug nadat die stasie weke lank nie kon uitsaai nie.

Radio Kaapse Kansel se sender het op 22 Mei onklaar geraak. Ondersoeke het getoon dat die sender nie herstelbaar is nie en Radio Kaapse Kansel sou tot twaalf weke van die lug af wees terwyl die stasie wag op ’n nuwe sender wat deur die nasionale seinverspreider, Sentech, verskaf word.

Die Kansel Media Groep (KMG) het intussen ’n alternatief onderhandel om Radio Kaapse Kansel so vinnig as moontlik terug op die lug te kry. KMG het die sender, waarmee die groep hoogs suksesvolle toetsuitsendings vir digitale radio gedoen het, as tussentydse maatreël vanaf Gauteng na die Wes-Kaap verskuif totdat die nuwe sender uit die buiteland arriveer.

Radio Kaapse Kansel sê in ’n verklaring luisteraars kan nou weer op hul “daaglikse reisgenoot” inskakel om na relevante, Christelike programme te luister wat die hart raak.

Luisteraars kan ook regstreeks na Radio Kaapse Kansel luister op die stasie se slimfoontoepassing, beskikbaar op die App Store (Apple) en Play Store (Android), of deur Radio Kaapse Kansel se webblad by kaapsekansel.co.za.

Hoe ons dink en praat maak saak

Dirkie Smit, tans Princeton se Rimmer en Ruth Professor in gereformeerde teologie en publieke lewe, het in Maart die bekende Annie Kinkead Warfield-lesings gelewer. HENCO VAN DER WESTHUIZEN doen verslag.


Smit praat oor die tema “Hope for even the most wretched?” – oor die uitverkiesingsleer, die leer wat, volgens hom, tot die kern van die gereformeerde leer hoort. Hy vra wat die verhouding tussen die uitverkiesingsleer en die publieke lewe is. Wat beteken die uitverkiesingsleer vir die lewe, hier, nou?

Dat die uitverkiesingsleer betekenis vir die lewe het – ook vandag – is nie voor die hand liggend nie. Die leer het, ook in Suid-Afrika, die leer geword wat mense van mekaar vervreem het.

Sy tema is daarom ook ’n vraag. Is die maniere waarop ons oor die uitverkiesingsleer dink en praat werklik vol van hoop ook vir die ellendigste – die verlorenes? Is dit moontlik – en dit is deurgaans sy vraag – om so oor die uitverkiesingsleer te dink en te praat dat dit inderdaad hoop sal begin beteken – juis ook vir die verlorenes? Dus, hóé ons dink en praat, maak saak – “it matters!”

Dit maak saak omdat die maniere waarop ons oor die uitverkiesingsleer dink en praat saak maak vir ander – dit vorm die maniere waarop mense oor hulleself en oor ander praat en dink. Ook die uitverkiesingsleer is daarom nie los van lewe nie – ook juis nie van die publieke lewe nie!

Vir Smit beteken dit dat die maniere waarop ons in die verlede oor die leer gedink en gepraat het nie bloot herhaal kan word nie. “We should not revive old debates and defend positions from our past, but risk finding new ways so that today’s people may once again in their own way feel the doctrine of election vibrating in themselves.”

Veel eerder wil hy daarom die tradisie teen die tradisie lees. Ten einde gereformeerd te wees, sê hy, wil hy die gereformeerde tradisie teen die gereformeerde tradisie lees, die tradisie teen die resepsie van die tradisie lees. Dit is deur die tradisie só te lees dat die uitverkiesingsleer hoop beteken – ook juis vir die mees verlorenes.

Hy haal die Hollandse teoloog, Bavinck, aan wat sê dat die uitverkiesingsleer, beide vir gelowiges én ongelowiges, ’n bron van “onuitsprekelijk rijken troost” is. Dit is uiteraard polemies! Indien hierdie vertroosting enigsins gebaseer was op verdienste, was almal verlore. Maar nou dat dit gaan oor die genade, sê hy, is daar hoop selfs ook vir dié wat, volgens ons, gans en al verlore is. Dít is die hoop van die uitverkiesingsleer – daar ís hoop vir verlorenes.

En dit het implikasies vir die publieke lewe – en dít is sy punt. Die uitverkiesing beteken dat selfs dié wat, volgens ons, die mees onwaardige en “in den diepst gezonkene” mense is, as God se mense en as voorwerpe van God se genade beskou word. Dít, sê hy, is beide die grond en die gevolg van die uitverkiesing, en dáárom hoort die leer tot die kern van die gereformeerde tradisie.

Die doel van die uitverkiesingsleer is daarom nie om “velen af te stooten” nie. Inteendeel, dit is om almal uit te nooi om in hierdie genade van God te deel. Niemand, sê hy, het daarom die reg om te glo dat hy of sy ’n verworpene is nie – elke persoon op aarde is geroep om in die genade te deel. Daar lê dit “onwankelbaar vast”.

Nee – en dit verduidelik Smit in detail – daar is hoop selfs vir die mees verlorenes, en daarom mag ons nie, kan ons nie, en glo ons nie dat enigiemand verlore is en nie ’n voorwerp van God se genade is nie – dít is waar selfs van dié wat, volgens ons, verlore is.

Daarom maak dit saak: “it matters whether (we) use election language to boast about (our) own status and special calling in history and society or whether (we) use it – like Bavinck – as source of hope for even the most wretched in (our) own eyes”.

Hy het dit dus juis oor die almal, oor dié dat dit gaan oor alle mense. “Our continuous debates about God’s ‘all’ – our misunderstandings and failures and refusals – might have been amusing, if only they did not carry such disastrous consequences, if only they did not matter so much, to so many, including the outsiders, the others, the ‘they’ who are not ‘us’, including those who may be wretched in our eyes”.

Weens dié hoop laat die uitverkiesingsleer ons daarom “anders” verbeel! Dit laat ons ’n wêreld verbeel wat anders is as die een waaraan ons al gewoond geraak het. En vir Smit is dit in gebed en in aanbidding waar hierdie ander wêreld verbeel word.

Tog is dit juis ook in aanbidding en in gebed waar dié verbeelding, wat voortspruit vanuit die uitverkiesende uitgestrektheid van God se genade oor almal, verlore gaan. Juis ook gebed en aanbidding kan daartoe lei dat die goeie nuus van die uitverkiesingsleer slegte nuus word vir die vele.

Juis daarom is die vraag of ons vandag – ook in die kerk – oor hiérdie uitverkiesende God dink en praat – of dit dié God is wat ook die God van ons lewe is? Die vraag in terme van die uitverkiesing is: “Does the public life of Christians give evidence of God’s
gracious election?” en “Do our lives give evidence of commitment to the God of election?” En daarom die vraag: “What would that mean and how would that become visible?” In kort: “Should we not seek to imagine ways to welcome others, so that no-one is excluded and no-one loses hope?”

▶ Dr Henco van der Westhuizen is dosent in historiese teologie aan die Universiteit van die Vrystaat.

Lees ek verkeerd?

Obed Bekker van Pretoria skryf:

Lees ek my Bybel verkeerd? My Bybel sê in die Ou en Nuwe Testament dat homoseksualiteit sonde is. Nêrens in my Bybel sê dit dat God dit goedkeur nie. (Brief verkort)

  • Kerkbode het in hierdie ruimte die volledige brief van ’n leser geplaas wat groot aanstoot gegee het. Daarom is die hele brief behalwe die openingspragraaf verwyder. Ons vra om verskoning vir die plasing van die brief. Dit was ’n slegte oordeelsfout. In die plasing van briewe probeer ons om verskillende sienings van ons lesers te weerspieël, ook briewe wat nie met die redaksie se sienings ooreenstem nie. Party briewe behoort egter glad nie geplaas te word nie. Hierdie was een daarvan. Nogmaals verskoning vir die aanstoot wat dit gegee het. – Neels Jackson (redakteur).

Ses weke sonder plastiek was moeilik

So ’n paar jaar gelede het ek begin om tydens Lydenstyd die geloofsgewoonte van vas te beoefen. Die gedagte is om iets waaraan jy waarde heg, vir ses weke uit jou lewe te laat, om sodoende iets van die Lydenstydgebeure te beleef. 

Kort voor Lydenstyd vanjaar het ek ’n baie interessante artikel gelees: “The best thing to give up this Lent is plastic, not chocolate.” Dit het die leser uitgenooi na ’n Lydenstydvas wat ook ’n dimensie van sosiale geregtigheid insluit. So het my plastieklose Lydenstyd begin.

Die eerste week was dit maklik. Ek het nie nodig gehad om inkopies te doen nie. Daar was genoeg van alles in ons huis. Ek het my glasbottel soggens vol water gemaak sodat ek deur die dag nie nodig gehad het om ’n bottel water of koeldrank te koop nie. En die koffiewinkel het vir my koffie in my reisbeker gemaak. 

Week twee het dit aansienlik moeiliker geword. Ek moes gaan inkopies doen en het besef watter intrinsieke deel plastiek van ons lewe uitmaak. Dis byna onmoontlik om vleis te koop wat nie in plastiek verpak is nie. Ek het besluit dat niks onmoontlik is nie. My plan was om my eie glasbakkie saam slaghuis toe te neem. Tot my frustrasie het ek dit telkens tuis vergeet. Baie groente was in plastiek verpak. So ook melk, kaas, skoonmaakmiddels en medisyne. Ek het later opgesien om winkels toe te gaan. Inkopies het ’n emosionele saak geword. 

Aan die einde van Lydenstyd kon ek stil word en reflekteer. Twee waarhede het tydens die vastyd in my hart kom sit. 

Die een is ’n nuwe, verhoogde bewustheid van die hoeveelheid plastiek wat ons huishouding gebruik. En die meeste daarvan is nie herwinbaar nie. Wat nog swaarder is, was die besef dat ek nie drastiese verandering hieraan kon maak nie; dat sulke verandering grootliks van beter wetgewing en politieke wil afhang.

Lydenstyd het my egter ook geleer dat swakheid nie die moontlikheid van selfs groot verandering uitsluit nie. As verbruikers kan ons keuses uitoefen. Ons kan beter koop. Ons hoef nie altyd produkte in plastiek te koop nie. Ons kan deur ons verbruikersgedrag produsente en winkels oortuig om minder plastiek te gebruik. Ons hoef byvoorbeeld nie ’n plastiese strooitjie te gebruik net omdat die kelner dit vir ons gee nie. 

My poging tot ’n plastiekvrye vas het my bewus gemaak van die kompleksiteit van selfs ons alledaagse lewe. Dit het tweedens by my ’n behoefte losgemaak na ’n eenvoudiger tyd; ’n tyd van melk in glasbottels, brood in ’n papiersak en groente wat nie in plastiek toegedraai is nie. Miskien is dit eerder ’n behoefte aan ’n lewe wat deur meer eenvoud gekenmerk word.

Dit het my aan die dink gesit – hoe lyk ’n lewe wat deur eenvoud gekenmerk word? Wat sê die manier waarop ek lewe van my lewensingesteldheid? Is eenvoud enigsins moontlik in vandag se tyd? En indien wel, watter aanpassings sal dit van my vra? Ek vermoed dit hou verband met ’n ander vraag, naamlik: Wat is genoeg?

Ds Fay van Eeden is predikant van die NG gemeente Lynnwood.

Andrew Murray-pryse

Die Andrew Murray-prysfonds het op 25 Mei sy 40ste jaarlikse oorhandiging van pryse gedoen. Aanvanklik was dit net die Andrew Murray-prys vir Afrikaanse Christelike boeke, maar mettertyd het daar ander pryse bygekom. Hier is ’n paar foto’s van hoogtepunte uit die aand.


Pieter van der Westhuizen by die podium vir die ontvangs van sy Andrew Murray-FAK-toekenning vir Afrikaanse Christelike musiek. Hy het ’n geweldige bydrae gelewer tot Afrikaanse koormusiek, onder meer deur die skryf van ’n groot aantal koorwerke. Van der Westhuizen het vertel dat hy 38 jaar lank kerkorrelis was, en dat die eerste Afrikaanse Psalm-en-Gesangeboek eers in 1944 verskyn het. Daar was toe ’n geweldige leemte aan Afrikaanse kerkkoormusiek. Hy het dikwels ’n teks uit die Bybel getoonset. Dit moes eenvoudig wees sodat die kerkkoor wat hy by Stellenbosch-Sentraal gehad het, dit in een oefening kon inoefen.

Timo Crous sê dankie vir sy Spesiale Andrew Murray-toe­kenning. Hy was onder meer bestuderende direkteur van die Christelike Uitgewersmaatskappy, president van die Gideons in Suid-Afrika en het met ’n wye spektrum van kerke geskakel. Hy het in sy dankwoord op nederige wyse gesê: “Dit was ander mense wat die goed gedoen het, nie ek nie.”

Prof Louis Jonker ontvang die Andrew Murray-Desmond-Tutu-prys vir sy boek oor Kronieke van prof Mary-Ann Plaaitjes-Van Huffel, een van die beoordelaars.

André Pretorius (regs) ontvang die Andrew Murray-prys van prof Johan Buitendag, vorige dekaan van die Fakulteit Teologie aan die Universiteit van Pretoria. By André is sy seuntjie Daniel wat hom vergesel het op verskeie van die reise op die spoor van die Kerkhervorming met die oog op sy wenboek Geloof Alleen.

NG Gemeente Kollegepark (Vanderbijlpark)

Vakature: Jeugwerker (kontrak vir een jaar met opsie om dit te verleng)
Sluitingsdatum: 31 Julie 2018

Verantwoordelikhede: 

  • Organiseer, aanbied en uitbou van alle jeugaktiwiteite in gemeente.
  • Die bou van verhoudings met ’n pastorale begeleiding van die jeug

Vereistes:

  • geskikte kwalifikasie in jeugwerk
  • ondervinding in jeugwerk en vermoë om leiding te neem
  • musiekbediening sterk aanbeveling
  • saam in ’n span kan werk
  • (jeugwerker of proponent kan aansoek doen)

Vir meer inligting kan Deon Senekal by 016 933 2982/ 083 283 0312 gekontak word.

Vergoeding: Sal onderhandel word na gelang van kwalifikasie en ondervinding. (Die bedrag waarna gekyk word is ±R13 500,00).

Sluitingsdatum: 31 Julie 2018

Stuur CV met name van twee verwysings aan: ngkpark@absamail.co.za of dasen@mweb.co.za

Die gemeente behou die reg voor om nie ’n aanstelling te maak nie.