In ’n reeks gesprekke tussen die sanger Nick Cave en die joernalis Sean O’Hare – gepubliseer met die titel Faith, hope, and carnage (2022) – praat Cave openlik oor die dood van sy seuns Arthur en Jethro, sy dwelmverslawings en donker tye in sy lewe, sy familielewe en huwelike, en hoe dit wat hy glo,

Dit was Vrouedag en dit is Vrouemaand. Soms wonder ek waarom ons vrouens gelukwens daarmee – veral gegewe dat hierdie publieke vakansiedag ’n herdenking is van die 1956-vroueprotes teen apartheidswetgewing, en daarmee vanuit ’n baie spesifieke geskiedenis gebore is. Is gelukwensing ’n herinnering daaraan dat vrouens waardeer (moet) word? Is dit ’n uitnodiging om opnuut

Vanaf 1935 tot 1937 werk die Duitse teoloog Dietrich Bonhoeffer aan sy boek Life together (in 1939 gepubliseer), terwyl hy verantwoordelik is vir die teologiese opleiding van predikante in die Belydende Kerk aan die ondergrondse Finkenwalde Seminarium – wat uiteindelik deur die Gestapo gesluit sou word.   In daardie onstuimige jare, kort na die aanvaarding

ek bly steeds ’n swerwer op soek na ware noord Hierdie lirieke, uit Elvis Blue se “Beloofde Land”, het my laat wonder: Is ons nie almal maar op ’n manier sowel tuis as ontuis – in ons families, die plekke waar ons woon en werk, die kerk – nie? Waar kom ons werklik tuis? Is

“In the end we’ll all become stories.” – Margaret Atwood Waarom kyk of lees ons stories? Dit is vir baie van ons ’n gunstelingtydverdryf in vakansietye of verloftye of in die aande voordat ons gaan slaap; en baie van ons onthou hoe ons ouers of ons oumas en oupas vir ons stories vertel het. Ons

In ’n fassinerende TED-talk argumenteer die bekende dierewetenskaplike Temple Grandin dat die wêreld alle soorte denke en ervarings benodig (“The world needs all kinds of minds,” 24 Februarie 2010). Dit sou juis haar andersoortige manier van kyk na probleme wees – in haar geval, die gedrag van diere – wat van haar ’n besonderse navorser

’n Goeie vriend merk nou die dag op dat hy siek en sat is vir die kerklike taal van vasgelooptheid. “Die kerk is dalk vasgeloop, maar ek is nie vasgeloop nie.” In ons gesprek verwys hy spesifiek na die debat oor selfdegeslagverhoudings, en hoe hy dit beleef as ’n gay lidmaat en predikant van die

In die fliek To the bone (2017), wat die storie van ’n 20-jarige vrou wat met anoreksie worstel vertel, word verskeie belangrike vrae oor ons verhouding met ons liggaam gevra. Tog is daar veral een sentrale vraag – na gelang van die film se tagline, “don’t fade away” – wat die film vra, naamlik: Is

’n Fliek wat my in die afgelope tyd diep geraak het, is die fliek Saint Frances (2020).   In hierdie verhaal bevriend die 34-jarige Bridget ’n 6-jarige dogtertjie, Frances, wanneer sy aangestel word om haar deur die dag op te pas wanneer haar ma’s nie tyd het vir haar nie. Die dogtertjie Frances, of Franny,

Kairos verteenwoordig, binne antieke Griekse mitologie, ’n Griekse god van geleenthede. Trouens, in klassieke Griekse gebruik word ’n onderskeid getref tussen twee Griekse tydsbegrippe, te wete kronos en kairos. Kronos is tyd soos wat ons dit ken: voorspelbaar, afgemete, ritmies selfs. Kronos is gebonde aan die horlosie – ons kan dit meet, tel, binne berekeninge