My kinderdae se kerkherinneringe is van my helderste herinneringe. Hoe ek op my ma se skoot lê en wonder waarom die dominee op my ouers skree. Hoe ek my verbeel het dat die kerk op sy kop gekeer word en hoe ek oor elke dakbalk moet klim om by die deur uit te kom. Hoe

In hierdie besinnende oorsig ondersoek Kerkbode-leser Philip Coetzee die begrip identiteit binne ’n Christelike geloofsraamwerk en plaas dit in gesprek met hedendaagse denkstrominge soos postmodernisme, humanisme en liberale teologie. Die fokus val op hoe hierdie strominge geloofsidentiteit kan beïnvloed, versterk of ondermyn. Sonder polemiek poog die artikel om ’n bydrae te lewer tot die breër

Tagtig jaar, twee maande, negentien dae en drie ure later, klim ons uit die trem, digby die brug. Op een foto staan daar ook so ’n trem. Uitgebrand, in ’n gans verwoeste landskap vol puin en swart boomstamme wat soos verskroeide vingers stom hemelwaarts wys. Op ’n ander foto, ’n horlosie waarvan die wysers vir

Ook op kansels en in kerke geld die reël: Wat een persoon sê, is nie noodwendig wat die ander persoon “hoor” en verstaan nie, skryf Dieter de Bruin met verwysing na die geleentheid waar Groote Kerk op 26 Oktober as gasheer opgetree het vir ’n publieke vraag-en-antwoord-sessie met die regskenner Francesca Albanese. In hierdie bydrae,

Hierdie artikel deur Philip Coetzee ondersoek die diepgaande kontraste in aanbidding tussen Moslems en Christene, met spesifieke verwysing na die praktyke en geloofsbegrip binne die Nederduitse Gereformeerde Kerk (NGK). Deur die lens van hierdie twee geloofstradisies word die verskille in aanbiddingsvorme, rituele, en dieper geestelike betekenis verken – nie om te oordeel nie, maar om

Hierdie tyd van die jaar – die maand wat in gereformeerde kerke eindig met Hervormingsondag en 31 Oktober – het die meeste dorpsdominees ’n afspraak met hulle “finalejaarkatkisante” in die “belydenisklas”.   ’n Persoonlike gesprek, wat ná die inleidingsvrae oor hoe dit by die skool gaan, watter studierigting hy of sy oorweeg en inligting oor

Dit is die Sondagmiddag ná ’n week van verskrikking in September. Dit “het amper aand geword, die dag is verby”, en twee katkisante uit my belydenisgroep draai soos twee Emmausgangers af en kom teruggestap: “Dominee, kan ons jou iets vra?” Eers grap ek, want het ons dan nie nou net ’n oop vraag-en-antwoord-sessie in die

Rudi Swanepoel kyk terug op sy ervaring as een van vier Suid-Afrikaners wat ’n onlangse beraad by die Carter-sentrum in Atlanta bygewoon het in ’n soeke na vrede in die Midde-Ooste. Dis einde Julie 2025. Dit voel of die wêreld maller as ooit is. Ek is in Amerika, die land wat ek aan die een

Hierdie week het my op ’n reis geneem – van Hatfield na Kaapstad, en aanlyn in gesprekke met mense regoor ons land wat passievol is oor die bediening van hoop. Dit was ’n week waarin ek weer besef het hoe groot die nood is en hoe uitdagend ons werk is. Ons moet dringend nuwe maniere

Daar is die afgelope tyd in die openbare media en die burgerlike hof uitsprake deur leidinggewende predikante gemaak oor ’n “lisensie” waaroor predikante moet beskik om te kan praktiseer.  Op 6 Julie 2025 sê ds Hannes du Plessis, skriba van die moderamen van die Sinode Vrystaat op Netwerk24 dat die bevoegdheid van ’n predikant by

Die afgelope maand se paaie lê uitgestrek van Burgersdorp in die Oos-Kaap na eMseni in Gauteng, en kruis en dwars deur die Vrystaat. Van die doop van ’n seuntjie in daardie kerk wat die gemeente Burgersdorp só mooi herstel het ná die brandramp wat hulle getref het, tot ’n vergadering van die ASM se dagbestuur